ในห้องพักรอสังเกตอาการ ที่นี่ไม่พลุกพล่านเท่าห้องฉุกเฉิน
กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนจมูกลอยอบอวลไปทั่ว อดไม่ได้ที่จะทำให้คนไข้ที่มาใหม่ต้องย่นจมูก
เตียงผู้ป่วยกว่ายี่สิบเตียงถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ
มีคนไข้หลับตาพักผ่อน มีญาตินั่งปอกแอปเปิลอยู่ข้างเตียง และมีคนยกขวดน้ำเกลือค่อยๆ เดินไปทางห้องน้ำ
ดูเงียบสงบ แต่ยิ่งเงียบเท่าไหร่ กู้หยานยิ่งรู้สึกอึดอัด
อาจารย์ผู้สอนชื่อ สวีเจียซู่ เป็นแพทย์หัวหน้าแผนกฉุกเฉิน
อายุสี่สิบต้นๆ ผิวคล้ำ มีปากกาสองด้ามเสียบอยู่ในกระเป๋าเสื้อกาวน์สีขาว ปกติพูดเร็วและมีสำเนียงท้องถิ่นปนอยู่ ฟังดูแล้วคนนอกอาจรู้สึกแปลกๆ
แต่สวีเจียซู่ไม่ได้รีบเร่งให้คนสามคนทำอะไร แค่พาพวกเขาเดินตรวจทีละเตียง
"เตียง 18 ปอดติดเชื้อ ดูอุณหภูมิร่างกาย ความดัน และอัตราการเต้นของหัวใจ ผู้ป่วยรายนี้อายุมาก มีโรคประจำตัว ความเสี่ยงสูงกว่าผู้ป่วยรายอื่น"
"เตียง 21 กระเพาะอักเสบจากแอลกอฮอล์ งดอาหาร กำลังใช้ยาเคลือบกระเพาะ สังเกตว่ามีอาเจียนหรือไม่"
"เตียง 25 ความดันสูงเฉียบพลัน วัดความดันทุกครึ่งชั่วโมง ถ้าความดันยังสูงต่อเนื่อง อาจต้องใช้ยายาลดความดันทางเส้นเลือด"
กู้หยานถือประวัติคนไข้ จดบันทึกไปด้วย พลางจำข้อมูลผู้ป่วยไปในใจ
ซูวานยืนอยู่ข้างเตียงตลอด เธอสังเกตตัวคนไข้เป็นหลัก