หลังจบเหตุการณ์เล็กๆ เรื่องการมอบธงก็ผ่านไป หอผู้ป่วยก็กลับมาวุ่นวายอีกครั้ง
ความรู้สึกแปลกใหม่ตอนมาแผนกใหม่ๆ เริ่มจางหายไป นักศึกษาฝึกงานหลายคนเริ่มปรับตัวเข้ากับจังหวะการทำงานในแผนกได้แล้ว
วันที่สองของการฝึกงาน เวลาบ่ายสามโมง
นักศึกษาฝึกงานจากสามแผนกไม่มีใครได้พัก
ตอนเช้าเยี่ยมผู้ป่วยเสร็จ ช่วงบ่ายก็เป็นเวลาทำตามคำสั่งการรักษา จัดการเอกสาร และทำงานพื้นฐาน
แต่ก็เป็นเรื่องละเอียดยิบๆ พวกนี้แหละที่เผยให้เห็นความมือใหม่ของคนเพิ่งเข้า
ในห้องทำงานแพทย์หอผู้ป่วย 2 แผนกโรคหัวใจและหลอดเลือด
เฉินเยว่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เปิดคำสั่งการรักษาระยะยาวของผู้ป่วย
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย พลิกคู่มือยาอยู่นาน
“ขนาดยาละลายลิ่มเลือดน้ำหนักโมเลกุลต่ำ... ฉันจำได้ว่าคิดตามน้ำหนัก แต่เท่าไหร่ต่อกิโลกรัมนะ...”
ความรู้ในหัวเฉินเยว่เริ่มเลือนราง
“ประมาณ 6,000 หน่วย นานๆ ครั้ง?”
เขาตรวจชื่อยาอีกครั้ง คิดว่าไม่มีปัญหาอะไรใหญ่ ก็กดส่ง
ส่งไปได้ไม่ถึงครึ่งนาที จางเหลยก็เดินผ่านโต๊ะพอดี สายตามองหน้าจอ ก้าวเท้าช้าลง แล้วเตือนเสียงเบา:
“ผู้ป่วยค่าดัชนีมวลกาย 28.3 น้ำหนัก 85 กิโลกรัม ยาละลายลิ่มเลือดน้ำหนักโมเลกุลต่ำมาตรฐานคือ 100 หน่วยต่อกิโลกรัม 85 กิโลกรัมควรใช้ 8,500 หน่วย ขนาด 6,000 ไม่พอ ความสามารถในการต้านการแข็งตัวของเลือดไม่ถึง!”
มือเฉินเยว่ชะงัก รีบเปิดคู่มือยาตรวจดู ก็พบว่าตัวเองจำหน่วยขนาดยาผิดจริงๆ
เขารีบยกเลิกคำสั่งการรักษาแล้วแก้ไข: “ขอบคุณอาจารย์ที่เตือน”
“ไม่เป็นไร แต่คำสั่งการรักษาที่ไม่มั่นใจ ต้องถามให้มาก อย่าคิดเอาเอง” จางเหลยตอบเสียงเรียบๆ แล้วหันไปที่เคาน์เตอร์พยาบาล
หลิวหย่าฉีที่อยู่ข้างๆ เพิ่งวัดความดันให้ผู้ป่วยเตียง 22 เสร็จ กำลังกรอกตัวเลขลงบันทึกประวัติการรักษา พร้อมกับบ่นว่า “เอ๊ะ ทำไมความดันผู้ป่วยรายนี้จู่ๆ ขึ้นสูงขนาดนี้ล่ะ”
ลู่เหรินกวาดตามองตัวเลขที่เธอบันทึก 170/95 มิลลิเมตรปรอท สูงกว่าตอนเช้าที่พยาบาลวัดได้ 130/65 มิลลิเมตรปรอทอยู่พอสมควร
ผู้ป่วยรายนี้ไม่เคยมีความดันโลหิตสูง และไม่ได้ใช้ยาที่มีผลต่อความดันโลหิตใดๆ
โดยทั่วไปแล้ว ความดันโลหิตไม่ควรผันผวนขนาดนี้