ในจอโทรทัศน์ ภาพค่อยๆ ถอยห่างออกไป
ทางเดินของสามแผนกปรากฏให้เห็นตามลำดับ
เสียงพากย์ดังขึ้นเบาๆ:
“จากห้องสอบสัมภาษณ์ถึงห้องผู้ป่วยในคลินิก จากความรู้ในหนังสือสู่บททดสอบจริงข้างเตียงผู้ป่วย ประสบการณ์เริ่มต้นการทำงานของนักศึกษาแพทย์แปดคน มีทั้งความประหลาดใจ ความผิดหวัง ความวุ่นวาย และช่วงเวลาที่ประคับประคองเอาไว้ได้”
“การสวมเสื้อคลุมสีขาวนั้นง่าย แต่การแบกรับความรับผิดชอบนั้นต้องใช้เวลาอีกยาวนาน”
ตรงกลางหน้าจอค่อยๆ ปรากฏตัวอักษรสีขาว:
จบภาคแรก (ตอนบน)!
จากนั้น เสียงดนตรีประกอบที่เร่งจังหวะขึ้นก็ดังขึ้นทันที
ภาพตัวอย่างตอนหน้าเปลี่ยนผ่านอย่างรวดเร็ว:
หัวหน้าแผนกหลินเจี้ยนตงวางแฟ้มประวัติผู้ป่วยลงบนโต๊ะ ขมวดคิ้ว: “นี่คือการรายงานเคสที่พวกเธอเตรียมมาหรือ?”
หัวหน้าแผนกโจวมิงหยวนชี้ไปที่ภาพเอกซเรย์คอมพิวเตอร์ สีหน้าจริงจัง: “ระบุตำแหน่งผิดพลาด แล้วจะขึ้นผ่าตัดได้ยังไง?”
หลี่ชิงหัวถอนหายใจใส่จ้าวหยูและหวังจื่อซวน: “ด้วยฝีมือแค่นี้ สอบผ่านหรือเปล่า?”
ภาพสุดท้ายหยุดนิ่งที่เงาหลังของนักศึกษาฝึกงานแปดคนที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องสอบ พร้อมกับข้อความที่สะดุดตา:
สัปดาห์หน้า เวลาเดียวกัน การสอบรอบแรกของภาคแรก (ตอนล่าง) จะรู้ผล
……
ในห้องรับชม
เหอชวนปิดการ์ดคิวในมือ ยิ้มมองแขกรับเชิญสามคน:
“เอาล่ะ ตอนบนของภาคแรกของเรา จบลงเพียงเท่านี้”
“พูดตามตรง ก่อนถ่ายทำ ผมนึกว่าจะเป็นการสังเกตการทำงานทั่วไปๆ ไม่คิดว่าจะสมจริงขนาดนี้ แม้แต่รายละเอียดอย่างการสั่งยาผิดหรือวัดความดันไม่แม่นก็ยังถ่ายออกมาให้เห็น”
จางชิงพยักหน้า หมุนปากกาในมือสองรอบ:
“นี่ทำลายภาพลักษณ์นักศึกษาแพทย์หัวกะทิในใจฉันจริงๆ”
“เมื่อก่อนคิดว่าคนที่เข้าเซียะเหอได้ต้องเก่งไปหมด ที่แท้ตอนแรกๆ ขึ้นคลินิกก็ตื่นๆ กันทั้งนั้น ทำผิดพลาดกันทั้งนั้น”