เช้าวันนั้น สิบเอ็ดนาฬิกาสิบนาที
คณะเยี่ยมผู้ป่วยใหญ่เดินตรวจครบทั้งหอผู้ป่วย แล้วเดินกลับไปยังห้องแพทย์
นี่คือความเร็วของการเยี่ยมผู้ป่วยแผนกอายุรกรรม จากแปดโมงครึ่งถึงสิบเอ็ดโมง รวมสามชั่วโมงเต็ม!
นี่ยังไม่ถือว่านาน บางหัวหน้าแผนกอายุรกรรมเยี่ยมผู้ป่วย ตั้งแต่เช้ายันบ่าย
ปกติหลังเยี่ยมผู้ป่วยเสร็จ บรรยากาศในห้องแพทย์มักจะหม่นหมอง แพทย์ฝึกหัดที่ถูกตำหนิหน้าหมองคล้ำ ส่วนแพทย์ประจำบ้านที่ตอบไม่ได้ก็รีบเปิดหนังสือหาความรู้
แต่วันนี้ไม่เหมือนเดิม!
หลายคนเดินเป็นกลุ่มๆ ปากพูดถึงแต่เคสเมื่อกี้
วิธีใช้การทดสอบอินเดอรัล การแยกแยะคลื่นทีเวฟกลับหัวแบบที่ทำงานผิดปกติ จุดสังเกตของกลุ่มอาการเวลเลนส์
แต่ไม่ว่าหัวข้อจะพูดไปวนมา สุดท้ายก็มักจะตกมาที่ลู่เหรินเสมอ
หลินเจี้ยนตงเดินนำหน้า เอามือไพล่หลัง ก้าวเท้าเบาสบายกว่าตอนมามาก
ปกติเวลาพาเยี่ยมผู้ป่วย เขาชอบซักถามหลายชั้นจนไม่มีใครตอบได้ แล้วก็สรุปด้วยใบหน้าเย็นชา
แต่วันนี้คำถามส่วนใหญ่ ไม่ลู่เหรินก็รับช่วงไป หรือไม่เขาก็ชี้ให้ลู่เหรินตอบ ซึ่งก็ตอบได้โดนใจเสมอ
เยี่ยมมาทั้งหมด แทบไม่มีการตำหนิใครเลย
แพทย์ในแผนกหลายคนแอบกระซิบกันว่า "วันนี้อารมณ์หัวหน้าดีเป็นพิเศษ ไม่ใช่เพราะมีลู่เหรินอยู่ด้วย ไม่มีใครติดแหงกหรือเปล่า?"
"ใช่สิ ปกติเยี่ยมเสร็จมือฉันเต็มไปด้วยเหงื่อ วันนี้ไม่ถูกเรียกมาด่าเลย"
"เด็กฝึกงานคนนี้เก่งเกินไปแล้ว เก่งกว่าเราที่ฝึกมาสองปียังได้!"
...
เที่ยงวัน แสงอาทิตย์สูงขึ้นเรื่อยๆ
ท้องฟ้าฤดูใบไม้ร่วงสีครามสดใส ไม่ค่อยมีเมฆ
ลู่เหรินกลับมาที่ห้องแพทย์ เพิ่งจะดึงเก้าอี้นั่งลง ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูเบาๆ จากหน้าประตู
"ขอถามหน่อย... หมอลู่เหรินอยู่ไหมคะ?"
เสียงนุ่มนวล ออกแนวสดใสของสาวน้อย