ลวี่เติงเฉิงดูเวลา เหลือเวลาก่อนเปลี่ยนเวรอีกนาน
เขาพึ่งจะยกถ้วยชาขึ้น พยาบาลก็พาชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา
"คุณหมอลวี่ คนไข้รายนี้บอกว่ามีแมลงเข้าหู"
ชายคนนั้นอายุยี่สิบต้นๆ สวมชุดทำงานแขนยาวสีเทาที่เห็นได้ทั่วไปตามไซต์ก่อสร้าง กางเกงเปื้อนฝุ่นซีเมนต์
เขายกมือข้างหนึ่งปิดหูซ้ายแน่น ศีรษะเอียงไปทางเดียวกัน พอเดินเข้าประตูก็รีบพูดว่า "คุณหมอ ข้างในยังขยับอยู่ ช่วยเอาออกให้หน่อย"
"มันเข้าไปตอนไหน?"
"ครึ่งชั่วโมงก่อน ผมนั่งพักใต้ต้นไม้ จู่ๆ ก็มีอะไรบินเข้ามา แล้วก็มีเสียงหึ่งๆ ตลอด"
"ลองแคะเองหรือยัง?"
สีหน้าชายคนนั้นดูเก้อเขิน "ผมเอาลูกกุญแจแคะดูนิดหน่อย"
ลวี่เติงเฉิงขมวดคิ้วทันที "ลูกกุญแจ?"
"แค่แคะเบาๆ เอง ไม่กล้ายื่นเข้าไปลึก"
เขาพูดอย่างสบายๆ แต่รอบใบหูมีรอยแดงๆ ถูกข่วนหลายรอยอยู่แล้ว
จ้าวหยูหยิบหูฟังตรวจหูมาให้ ลวี่เติงเฉิงตรวจดู ก็เห็นมีอะไรบางอย่างขยับอยู่ลึกในรูหูจริงๆ
คนไข้เอี้ยวหน้านิดเดียว แมลงข้างในก็กระพือปีกตุบๆ
ปีกชนผนังรูหู ชายคนนั้นก็สะดุ้งทั้งตัวทันที
"เป็นอย่างนี้แหละ รู้สึกเหมือนมันบินอยู่ในสมอง"
ถังเสี่ยวถังฟังแล้วรู้สึกเสียวหูไปหมด เผลอยกมือขึ้นจับหูตัวเองโดยไม่รู้ตัว
คอมเมนต์ในห้องถ่ายทอดสดยิ่งพูดกันตรงๆ
[เริ่มคันแล้ว]
[อย่าให้กล้องซูมใกล้เลย]
[กลัวของที่ขยับได้แบบนี้ที่สุด]
[เอาลูกกุญแจแคะหูนี่คืออะไรเนี่ย?]
ลู่เหรินยืนอยู่ด้านหลังเฉียงๆ สังเกตดูรูหูคนไข้
แมลงมีชีวิตเข้าสู่รูหูภายนอก สิ่งที่คนไข้ทนไม่ได้ที่สุดมักไม่ใช่ความเจ็บ แต่เป็นเสียงและการสัมผัสจากการขยับตัวของตัวแมลงที่เกิดขึ้นตลอดเวลา