"คุณหมอ แหวนที่นิ้วของเธอถอดออกไม่ได้แล้ว"
พอเด็กหญิงได้ยินคำว่า "แหวน" ก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้น สะอึกสะอื้นพูดว่า "อันนี้ย่าให้หนูมา หนูไม่ให้ตัด"
แม่เปิดผ้าขนหนูออก เผยให้เห็นมือขวาของเด็ก
บนนิ้วกลางมีแหวนเงินวงเล็ก ๆ สวมอยู่ ด้านหน้าแหวนเป็นรูปกระต่าย
ใต้วงแหวนนิ้วเริ่มบวม ผิวหนังถูกบีบเป็นรอยลึก ปลายนิ้วสีแดงกว่าส่วนอื่น
ลวี่เติงเฉิงรีบยกมือเด็กขึ้น ตรวจการไหลเวียนเลือดส่วนปลาย
"ใส่ตั้งแต่เมื่อไหร่?"
"เมื่อคืนนี้" แม่พูด "หนูหยิบจากกล่องเครื่องประดับของคุณย่ามา ตอนนั้นพวกเราไม่ทันสังเกต เช้านี้นิ้วเริ่มบวม ฉันลองใช้สบู่ยื้อยยุ่งอยู่ตั้งนาน ยิ่งทำยิ่งบวม"
"มีหกล้มหรือเปล่า?"
"ไม่มี"
"ตอนใส่แหวนแน่นไหม?"
พ่อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พูดเสียงเบา "ค่อนข้างแน่น เธอแหย่เข้าไปเอง"
เด็กหญิงได้ยินดังนั้นก็หยุดร้อง น้ำตาคลอหันไปมองพ่อ
"พ่อ เมื่อคืนพ่อยังว่าสวย"
พ่อทำหน้าตาแข็งทื่อ รีบก้มลงเปิดฝากระติกน้ำแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน
บรรยากาศในห้องถ่ายทอดสดผ่อนคลายลงทันที
[คุณพ่อโดนจับได้คาหนังคาเขียว~]
[เมื่อคืนชมว่าสวย วันนี้มาห้องฉุกเฉิน]
[นี่คือสถานะในครอบครัวงั้นเหรอ?]
ถังเสี่ยวถังย่อตัวลงไปอยู่ระดับเดียวกับเด็กหญิง