กล้องกลับมาที่ห้องตรวจอีกครั้ง
ลวี่เติงเฉิงใส่ไม้กดลิ้น ให้คนไข้อ้าปาก แล้วตรวจช่องคอก่อน
ผู้ชายให้ความร่วมมือไม่ดีนัก ลิ้นมักยกขึ้น พอโดนกระตุ้นที่คอก็คลื่นไส้
จ้าวหยูถือไฟฉายส่องจากด้านข้าง ดูซ้ำหลายรอบก็ไม่พบก้างปลาที่ชัดเจน
“อ้าปากกว้างกว่านี้หน่อย อย่าหดลิ้น”
“คุณหมอ ผมอ้าปากแล้วอยากอ้วก”
“ทนหน่อย”
ชายหนุ่มฝืนทนได้สิบกว่าวินาที น้ำตาก็ไหลออกมาเพราะการกระตุ้น
ลวี่เติงเฉิงตรวจรอบๆ ต่อมทอนซิลและโคนลิ้นที่มองเห็นได้ ก็ยังไม่พบสิ่งแปลกปลอม
“ไปหูคอจมูกมาหรือยัง”
“ยังไม่ได้ไป” ผู้หญิงพูด “เรานึกว่าห้องฉุกเฉินจะคีบออกได้เลย”
ลวี่เติงเฉิงถอดถุงมือ เตรียมส่งคนไข้ไปตรวจที่แผนกหูคอจมูกเพิ่มเติม
ตามขั้นตอนการจัดการก้างปลาติดคอทั่วไป ขั้นตอนนี้ไม่มีปัญหา
ที่มองไม่เห็นในคอหอยไม่ได้แปลว่าไม่มี อาจใช้กล้องส่องทางอ้อมหรือกล้องอิเล็กทรอนิกส์ค้นหาต่อไป
แต่ลู่เหรินไม่ได้รีบบันทึกความเห็นส่งต่อไปทันที
ตอนซักประวัติเมื่อกี้ คนไข้ชี้ตำแหน่งแรกที่คอ แต่ต่อมานิ้วกลับเลื่อนลงไปตามกระดูกอก
เขากลืนทุกครั้งแล้วขมวดคิ้ว แต่ช่วงที่เจ็บที่สุด ฝ่ามือที่กดอยู่ใกล้กับช่วงบนของกระดูกอกแล้ว
“ตอนที่เพิ่งติด คุณเจ็บจุดไหนก่อน” ลู่เหรินถามขึ้นทันที
ชายหนุ่มยกมือชี้ที่ข้างขวาของลูกกระเดือก
“ตอนแรกอยู่ตรงนี้”
“ตอนนี้ล่ะ”
“ตอนนี้...” ชายหนุ่มกลืนน้ำลายอีกครั้ง มือค่อยๆ เลื่อนลง “เหมือนมันเลื่อนลงไป”