เสียงของหลี่เถาดังขึ้นตามมา แฝงรอยยิ้มที่แทบจะสังเกตไม่เห็นเล็กน้อย:
"อันดับหนึ่ง ลู่เหริน"
"คะแนนข้อเขียน 92 คะแนน สัมภาษณ์ 94.5 คะแนน ผลรวมเป็นอันดับหนึ่ง"
"ส่วนข้อเขียน ข้อเลือกตอบถูกทั้งหมด ตัดคะแนนแค่จุดความรู้เฉพาะทางของกุมารเวชศาสตร์จุดเดียว ข้อวิเคราะห์เคสโรคห้าข้อ ตอบตรงจุดให้คะแนนทั้งหมด โดยเฉพาะการจัดการภาวะกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลันร่วมกับเลือดออกในทางเดินอาหาร ทำได้ครอบคลุมกว่าคำตอบมาตรฐานด้วยซ้ำ ถึงขนาดเขียนแผนการจัดการระยะยาวและการติดตามผลไว้ด้วย"
"ส่วนสัมภาษณ์ คะแนนเฉลี่ยจากกรรมการสามท่านคือ 94.5 แนวคิดทางคลินิกชัดเจน ขั้นตอนการจัดการได้มาตรฐาน การสื่อสารกับคนไข้และข้อจริยธรรมก็ตอบได้ครบถ้วน"
เมื่อเสียงพูดจบลง ในห้องประชุมเงียบไปสามวินาทีเต็ม
หลิวหย่าฉีดวงตาเป็นประกาย มองลู่เหรินด้วยสีหน้าแบบ 'เทพเจ้า' เต็มตา
เฉินเยว่ก็หันไปมองลู่เหรินแววตาเต็มไปด้วยความสงสัยและนับถือ
ลู่เหรินนั่งอยู่บนเก้าอี้ ใบหน้าไม่มีท่าทีดีใจสุดขีดอะไร แค่พยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ขอบคุณผู้กำกับหลี่"
สงบนิ่งเหมือนรู้ผลล่วงหน้าอยู่แล้ว
มีเพียงตัวเขาเองที่รู้ว่าใจของเขาก็สั่นไหวเล็กน้อย
...
ในห้องรับชม เงียบสนิท
จางชิงอ้าปากค้าง พูดไม่ออกอยู่นาน สุดท้ายก็เอ่ยออกมาว่า "ที่ ที่หนึ่ง? เขาเป็นที่หนึ่งได้ยังไง?!"
หูชิงเซิงถอดแว่นออกมา เช็ดด้วยชายเสื้อ แล้วใส่กลับใหม่ จ้องลู่เหรินในจอ: "คิดไม่ถึงจริงๆ... นักศึกษาแพทย์มหาวิทยาลัยอันดับสอง สอบได้ที่หนึ่งในกลุ่มนักศึกษาแพทย์ชั้นนำแปดคน เรื่องนี้ใครจะเชื่อกัน"