ในเวลาเดียวกัน หน้าจอที่แตกต่างกัน ปฏิกิริยาที่แตกต่างกัน
ในห้องเช่าเมืองหนิงโจว ชายหนุ่มสามคนแทบจะพลิกโต๊ะ
"ที่หนึ่ง! ให้ตายสิ! พี่เหรินได้ที่หนึ่ง!" หงเซิ่งทุบโต๊ะเสียงดัง จนกระป๋องโคล่ากระเด็น "ฉันรู้ว่าพี่เหรินต้องเจ๋ง! พวกแขกรับเชิญนั่นยังทายว่าอันดับท้ายๆ โดนตบหน้าสะบัด!"
วังจื้อกอดคอมพิวเตอร์ รูดดูคอมเมนต์อย่างรวดเร็ว ยิ้มจนหุบไม่ลง "ดูคอมเมนต์สิ! ขึ้นเต็มจอว่าพลิกเกม! เหรินทำให้โรงเรียนเราโด่งดังไปเลย! ต่อไปใครว่าโรงเรียนแพทย์หนานหัวไม่ดี ฉันจะเอาผลนี้ปาใส่หน้า!"
ลู่เคว่เฉวียนผลักแว่นตา มุมปากก็อดยกขึ้นไม่ได้ "ฉันบอกแล้วว่าตอนทบทวนวิชาเขาดูผิดปกติ ทำข้อไวและแม่นมาก"
"ไปๆๆ คืนนี้ต้องเพิ่มกับข้าว!" หงเซิ่งลุกขึ้น เดินออกไปข้างนอก "ร้านปิ้งย่างข้างล่าง ฉันเลี้ยงเอง! ฉลองพี่เหรินเปิดตัวสวย!"
"ต้องไป!"
สามคนเดินเซียวเซียวออกไป ในห้องเช่าแคบๆ เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความสุขของวัยรุ่น
......
ในหอพักหญิงของโรงพยาบาลมหาวิทยาลัย เงียบกริบ
ถุงมันฝรั่งทอดในมือจางเหยายังเปิดอยู่ มันฝรั่งหล่นออกมา เธอก็ไม่รู้สึก
หลี่เจวียนอ้าปากค้าง นานทีเดียวก็ยังไม่หุบ
"ที่...ที่หนึ่ง?" เสียงหลี่เจวียนลอย "เขาได้ที่หนึ่งจริงเหรอ?"
"ปริญญาเอกเจ็ดคนยังสู้เขาไม่ได้..." จางเหยากลืนน้ำลาย หันไปมองหลินเวย "เวยเวย คุณเคยคบกับเขา ไม่รู้จริงๆ ว่าเขาเรียนเก่งขนาดนี้?"