แสงในทางเดินเริ่มมืดลงกว่าเมื่อก่อน
ฝนยังไม่หยุดตก บนกระจกเต็มไปด้วยรอยน้ำ
ทีมงานรายการสองคนยังรออยู่ข้างล่าง ชั้นห้องประชุมมีเพียงเจ้าหน้าที่พยาบาลสองสามคนที่เดินไปมาส่งเอกสาร
พยาบาลคนหนึ่งเข็นรถยาเดินผ่านลู่เหริน พอจำได้ก็มองเขาสองสามครั้ง สุดท้ายก็ไม่ได้ถามอะไร แค่หยิบแก้วกระดาษจากใต้รถออกมา
"ไปต้มน้ำร้อนสิ ยืนใต้แอร์มันหนาว"
"ขอบคุณครับ"
ลู่เหรินรับแก้วกระดาษมา ยืนไปที่ริมหน้าต่าง
น้ำร้อนตอนแรกเข้าปากยังร้อนอยู่ เขาเป่าหลายที แล้วค่อย ๆ ดื่ม
ด้านล่างทางเข้าห้องฉุกเฉินไฟสว่าง ขอบกันสาดมีน้ำหยดลงมาตลอดเวลา
......
ในห้องประชุม ห้าคนเริ่มให้คะแนน
คนแรกที่พูดคือฟางหมิง น้ำเสียงค่อนข้างหนัก "การวินิจฉัยทางคลินิกของเขาผ่าน แต่การสื่อสารในสถานการณ์ฉุกเฉินไม่ผ่าน โดยเฉพาะที่ไม่รายงานสถานะล่าสุดของผู้ป่วยให้ผู้บังคับบัญชารับทราบอย่างครบถ้วน ปัญหานี้ร้ายแรงมาก"
หลินเจี้ยนตงก้มหน้ามองกระดาษให้คะแนนของตัวเอง "การสื่อสารมีปัญหา เขาก็ยอมรับเอง ส่วนการวินิจฉัยทางคลินิกและการกำหนดขอบเขตการรักษายังพอรับได้ อย่างน้อยในสามเคสที่ให้ เขาไม่ได้สับสนระหว่างน้ำในถุงหุ้มหัวใจกับภาวะหัวใจถูกบีบรัด"
"เขาพูดชัดเจนว่าถ้าเจอสถานการณ์แบบเดียวกันก็จะทำอีก" ฟางหมิงว่า "ให้เด็กฝึกงานแบบนี้กลับมารายการ จะรับประกันได้ยังไงว่าจะไม่ก้าวก่ายอีก?"
หัวหน้าฝ่ายบริหารกลับหัวเราะ พูดขึ้นมาว่า "ถ้าเขาบอกว่าต่อไปไม่ว่าจะสถานการณ์ไหนก็จะไม่ทำ คุณจะให้เขาผ่านไหม?"
ฟางหมิงหยุดไปครู่หนึ่ง "อย่างน้อยก็แสดงว่าเขายอมรับการจัดการ"