ลู่เหรินเดินลงบันไดไปที่ชั้นหนึ่ง
เมื่อเดินผ่านลิฟต์ที่เสีย เขาก็เห็นแถบกั้นยังคงกั้นอยู่หน้าประตู
ช่างซ่อมสองคนนั่งยองๆ อยู่ข้างตู้ควบคุมเพื่อตรวจสอบสายไฟ ส่วนเจ้าหน้าที่ฝ่ายอาคารยืนจดบันทึกอยู่ด้านข้าง พร้อมกับถามคำถามเป็นระยะๆ ด้วยเสียงเบา
ลู่เหรินไม่ได้หยุดหรือเข้าไปมุงดู
เจ้าหน้าที่ทีมงานรายการสองคนกำลังรอเขาอยู่ข้างห้องฉุกเฉิน พอเห็นเขาออกมา หนึ่งในนั้นก็รีบลุกขึ้นยืนทันที "ผลเป็นยังไงบ้าง?"
ลู่เหรินพูดช้าๆ ว่า "ผ่านแล้ว"
อีกคนถอนหายใจด้วยความโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด เพราะลู่เหรินคือกระแสหลักที่ใหญ่ที่สุดของรายการ!
เขารีบหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรออกทันที
เจ้าหน้าที่อีกคนหยิบบัตรประจำตัวผู้เข้าร่วมรายการของลู่เหรินออกมาจากซองเอกสาร แต่ยังไม่ส่งให้เขา "ทีมงานรายการต้องทำตามกระบวนการฟื้นฟูขั้นสุดท้ายอีกหนึ่งขั้น ยังไม่กำหนดวันเปิดกล้อง ถ้าวันไหนเปิดกล้องจะแจ้งให้คุณทราบล่วงหน้า"
"โอเค"
เจ้าหน้าที่ยื่นบัตรประจำตัวให้เขา ลู่เหรินรับป้ายแขวนคอมา แล้วสอดใสกระเป๋าเสื้อกาวน์สีขาวอย่างไม่ใส่ใจ
ฝนที่ตกอยู่หน้าอาคารเริ่มซาลงแล้ว
น้ำฝนยังคงหยดลงมาจากชายคา ใบไม้ข้างถนนปลิวตามลม ทำให้ละอองน้ำเล็กๆ ปลิวตามไปด้วย
ท้องฟ้ายังคงมืดครึ้ม แต่ไกลออกไปก็เริ่มเห็นแสงสว่างจางๆ ส่องผ่านเข้ามาได้บ้างแล้ว
......
ลู่เหรินยืนอยู่หน้าประตูห้องฉุกเฉิน ยังไม่รีบร้อนที่จะไปไหน
เขายื่นมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกาวน์สีขาว สัมผัสได้ถึงบัตรประจำตัวที่เพิ่งได้กลับคืนมา
ซองพลาสติกใสแข็งนิดหน่อย รูปบนบัตรยังเป็นรูปที่ถ่ายก่อนเริ่มรายการ ตอนนั้นผมของเขายังสั้นกว่าตอนนี้ และสีหน้าดูเก้งก้างเล็กน้อย
ตอนนั้นไม่มีใครคิดว่าป้ายแขวนคอนี้จะถูกยึดไปถึงหนึ่งครั้ง
ลู่เหรินก้มหน้ามองอยู่สองสามวินาที ก่อนจะเก็บมันกลับเข้ากระเป๋าเสื้อ