หอผู้ป่วย 2 แผนกโรคหัวใจและหลอดเลือดอยู่ที่ชั้นสิบของอาคาร 3
ประตูลิฟต์เปิดพร้อมเสียง "ติ๊ง" กลิ่นยาฆ่าเชื้อปนไอโอดีนลอยมาปะทะจมูกทันที
ทางเดินยาวเหยียด ประตูห้องผู้ป่วยส่วนใหญ่เปิดอ้า เห็นเตียงคนไข้และแสงสีเขียวกระพริบของจอวัดสัญญาณชีพ แม้แต่เสียงสัญญาณเตือน "ปิ๊ป ปิ๊ป" จากจอวัดก็ยังได้ยินลาง ๆ
โต๊ะพยาบาลตั้งอยู่กลางทางเดิน พื้นผิวสีน้ำเงิน มีเอกสารสั่งจ่ายยาหนาเป็นกอง และเครื่องเรียกพนักงานหลายเครื่องที่กระพริบไม่หยุด
พยาบาลสองสามคนก้มหน้าก้มตาตรวจสอบคำสั่งแพทย์
หลิวหย่าฉีเดินตามหลังมา สายตาไม่รู้จะมองทางไหนดี
เดี๋ยวก็หันไปดูป้ายแนะนำบุคลากรบนผนัง เดี๋ยวก็เพ่งมองถาดยาในมือพยาบาลที่เดินผ่าน แล้วกระซิบกับลู่เหรินเบา ๆ ว่า "แผนกใหญ่จัง... ใหญ่กว่าแผนกโรคหัวใจของโรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยฉันตั้งสองเท่า"
เธอกับลู่เหรินเรียนจบปริญญาตรีเหมือนกัน เคยฝึกงานที่แผนกโรคหัวใจแค่สองสัปดาห์ แถมยังเดินตามอาจารย์ดูผ่าน ๆ ไม่เคยได้ดูแลคนไข้จริง ๆ สักครั้ง
ตอนนี้สายตาเต็มไปด้วยความแปลกใหม่ แฝงด้วยความกระวนกระวายนิด ๆ
เฉินเยว่เดินอยู่ตรงกลาง
สายตาเขากวาดผ่านจอวัดสัญญาณชีพในห้องคนไข้ กวาดผ่านสมุดส่งเวรที่โต๊ะพยาบาล ฝีเท้าช้าลงไปเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
สิ่งเหล่านี้เรียนมาหมดแล้วในตำรา แต่พอได้มายืนอยู่ในห้องผู้ป่วยจริง ๆ สูดกลิ่นยาฆ่าเชื้อ ฟังเสียง "ปิ๊ป ปิ๊ป" ของจอวัด
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเก้ ๆ กัง ๆ