"ต่อไปส่งเครื่องมือให้ดูให้ดีก่อน ถุงมืออย่าแตะขอบโต๊ะ" หลี่ชิงหัวตบไหล่หวังจื่อซวน "รายละเอียดพวกนี้ไม่ใส่ใจ บนโต๊ะคืออุบัติเหตุ"
หวังจื่อซวนก้มหน้า: "รู้แล้วครับอาจารย์ ขอโทษครับ"
ภาพตัดไปที่ห้องผู้ป่วยศัลยกรรมทั่วไป
เวลาเดียวกัน จ้าวหยูยังคงวุ่นวายอยู่ที่ห้องผู้ป่วย
วันนี้เขารับผิดชอบเตียงหกเตียง
หนึ่งในนั้นเป็นผู้ป่วยหลังผ่าตัดวันที่สอง ญาติผู้ป่วยถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าสีและปริมาณของสายระบายปกติหรือไม่
จ้าวหยูไม่ได้ตอบโดยตรง แต่ยกถุงระบายขึ้นมา
ให้ญาติมองเห็นสีและสัดส่วนชัดเจนด้วยตาตัวเอง แล้วเทียบกับบันทึกเมื่อวาน อธิบายทีละจุดว่าทำไมตอนนี้ถึงเป็นปริมาณและสีแบบนี้
อธิบายเสร็จ เขาก็ตรวจแผลผ่าตัดของผู้ป่วยอีกครั้ง ยืนยันว่าไม่มีรอยแดงหรือน้ำเหลืองซึม แล้วจึงจากไป
อีกเตียงหนึ่งเป็นผู้ป่วยไส้ติ่งอักเสบเฉียบพลันที่เพิ่งรับเข้า
ตอนที่จ้าวหยูเขียนสรุปก่อนผ่าตัด เขาทบทวนประวัติการรักษาและประวัติการแพ้ใหม่ พบว่าผู้ป่วยเคยละเลยการแพ้เพนิซิลลิน
เขารีบเพิ่มบันทึกทันที และไปที่เคาน์เตอร์พยาบาลเพื่อติดป้ายเตือนการแพ้ใหม่
แพทย์ประจำบ้านที่กำลังปฏิบัติหน้าที่เดินผ่านมา มองบันทึกประวัติการรักษาของเขา แล้วพยักหน้า: "ละเอียดขึ้นกว่าเมื่อสองวันก่อนมาก ทำต่อไปเถอะ"
จ้าวหยูยิ้มและพยักหน้า แล้วเขียนบันทึกอาการต่อไป
ฝนนอกหน้าต่างยังตกอยู่
แสงไฟในทางเดินห้องผู้ป่วยสะท้อนกับน้ำฝนดูเป็นสีเหลือง
จ้าวหยูเขียนบันทึกอาการชิ้นสุดท้ายเสร็จ ลุกขึ้นยืดคอ เดินไปที่หน้าต่างมองออกไปข้างนอก
เม็ดฝนกระทบกระจก แล้วไหลลงมา ทำให้เงาของอาคารผู้ป่วยฝั่งตรงข้ามพร่ามัว
เขายืนอยู่ประมาณครึ่งนาที แล้วหันกลับไปที่เคาน์เตอร์พยาบาล เพื่อจัดการคำสั่งการรักษาที่เหลือต่อไป
......
ภาพตัดกลับมาที่ห้องรับชมอีกครั้ง