อาคารอพาร์ตเมนต์ค่อยๆ จมลงสู่ความมืดของกลางคืน
มีเพียงไฟเซนเซอร์ตามเสียงที่ยังสว่างอยู่ตามทางเดิน บางครั้งมีคนเดินผ่าน ไฟก็สว่างวาบขึ้นแล้วก็มืดลงอย่างรวดเร็ว
นักศึกษาฝึกงานแปดคน แต่ละคนมีภาระหน้าที่ของตัวเอง มีเป้าหมายที่ต้องไล่ตาม
ห้องรับชม
เหอชวนพิงพนักเก้าอี้ มองเวลาในรายการ เกือบสองทุ่มแล้ว
“การผ่าตัดของลู่เหรินจบลงชั่วคราว ต่อไป เราจะตัดภาพไปยังแผนกอื่น เพื่อย้อนดูผลงานของนักศึกษาฝึกงานอีกเจ็ดคนในวันนี้”
ซูถังรีบถามทันที: “ฝั่งศัลยกรรมประสาทเป็นยังไงบ้าง? วันนี้ซูวานมีผ่าตัดไหม?”
หลินเซียวพลิกดูเอกสารในมือ: “มีเหมือนกัน ดูเหมือนเป็นการผ่าเปิดกะโหลกแบบไม่ฉุกเฉิน ซูวานยังเป็นผู้ช่วยคนที่สอง จางมู่ก็อยู่ด้วย อ้อ หลี่เสียงก็วิ่งมาด้วยนะ”
หยานกั๋วหัวยิ้มแล้วพยักหน้า: “คู่หูศัลยกรรมทั่วไปล่ะ? วันนี้หวังจื่อซวนน่าจะมีคิวผ่าตัด”
เหอชวนหันมาทางกล้องยิ้มๆ: “ได้ งั้นเราไปดูทีละคนก่อน เริ่มที่ศัลยกรรมประสาทเลย”
ภาพตัดไปยังห้องผ่าตัดศัลยกรรมประสาท
...
เวลาสองทุ่มสี่สิบนาที ข้างนอกเริ่มมีฝนตกปรอยๆ
ห้องผ่าตัดศัลยกรรมประสาท
ซูวานยืนอยู่ทางซ้ายของโต๊ะผ่าตัด เปลี่ยนเป็นชุดผ่าตัดเรียบร้อยแล้ว สวมหมวกและหน้ากากอนามัย
เธอรวบผมทั้งหมดเข้าไปในหมวก เหลือเพียงต้นคอส่วนหนึ่ง
วันนี้หัวหน้าทีมผ่าตัดยังคงเป็นโจวมิงหยวน รองหัวหน้าแผนกศัลยกรรมประสาท
วันนี้เขาผ่าตัดเนื้องอกบริเวณกลีบขมับข้างขวา
คนไข้เป็นชายอายุห้าสิบสองปี ผลตรวจ MRI ก่อนผ่าตัดแสดงขอบเขตค่อนข้างชัดเจน แต่เนื้องอกแนบชิดกับหลอดเลือดดำซิลเวียน