เช้าวันรุ่งขึ้นห้านาฬิกาสี่สิบนาที ลู่เหรินตื่นนอน
นอกหน้าต่างท้องฟ้าเพิ่งเริ่มสว่างเล็กน้อย อาคารไกลๆ ยังซ่อนตัวอยู่ในหมอกสีเทาจางๆ
เมื่อคืนฝนไม่ตก พื้นดินแห้งแล้ว ปลายไม้ไหวเอนเบาๆ ตามลมยามเช้า
ลู่เหรินเปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขายาว แล้วพับชุดกาวน์สีขาวใส่กระเป๋า
ขณะที่แขวนบัตรอนุญาตบันทึกเทปไว้ที่หน้าอก เขาก้มลงปรับหัวเข็มขัด
หลังจากหยุดบันทึกเทปสามวัน ในที่สุดป้ายชื่อนี้อีกครั้งจะปรากฏในภาพถ่ายทอดสด!
...
เช้า หกนาฬิกายี่สิบห้านาที
นักศึกษาฝึกงานสิบคนทยอยมาถึงอาคารผู้ป่วยนอกโรงพยาบาลเซียะเหอเมืองเจียง
คลินิกยังไม่เปิดอย่างเป็นทางการ โถงชั้นหนึ่งไฟสว่างเพียงครึ่งเดียว
ทีมงานรายการใช้ห้องตรวจสิบห้องทางฝั่งตะวันออกของชั้นสี่
หลังจากประตูลิฟต์เปิดออก ทางเดินก็ติดตั้งอุปกรณ์ถ่ายวิดีโอไว้แล้ว
เจ้าหน้าที่แขวนบัตรไว้ที่หน้าอก ถือวิทยุสื่อสารเดินไปเดินมายืนยัน
ประตูห้องตรวจทุกบานติดหมายเลขไว้ ไม่มีชื่อ และไม่มีข้อมูลโรค
ลู่เหรินเปลี่ยนชุดกาวน์สีขาวเสร็จ เจ้าหน้าที่เดินมาช่วยติดไมโครโฟนให้ "ลู่เหริน พูดอะไรสักคำเพื่อทดสอบเสียง"
เขาไอสองครั้ง "แค้กๆ ได้ยินไหม?"
เสียงในหูฟังหยุดไปสองวินาที "ได้ยิน อย่าโดนไมค์ อย่ากดปกเสื้อ"
เจ้าหน้าที่จัดสายไฟให้เสร็จ แล้วมองบัตรอนุญาตบันทึกเทปที่หน้าอกอีกครั้ง "ลู่เหริน ยินดีต้อนรับกลับมา"
"ขอบคุณ"
เจ้าหน้าที่พูดอีก "วันนี้จำนวนคนจองห้องถ่ายทอดสดสูงสุดเป็นประวัติการณ์ อย่าเพิ่งตื่นเต้นนะ"