ลู่เหรินพยักหน้า "อืม ฉันรู้"
"ไม่ทำการตรวจแบบวิ่งบนลู่นะ"
ลู่เหรินรู้ว่าเขาหมายถึงการทดสอบลู่วิ่ง "รู้แล้ว"
"แล้วก็อย่าให้ฉันใส่เครื่องวัดคลื่นไฟฟ้าหัวใจ 24 ชั่วโมงอีก ใส่มาสองครั้งแล้ว ไม่เห็นมีอะไรเลย"
"ได้"
ชายหนุ่มคงไม่คิดว่าเขาจะตอบตกลงไวขนาดนี้ ประโยคที่เตรียมไว้หลายประโยคจึงหมดความจำเป็นไปในทันที
เขาพิงพนักเก้าอี้ มองลู่เหรินอย่างพิจารณาเล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า "งั้นเธอถามเลย"
ลู่เหรินไม่ได้หยิบปากกาขึ้นมาทันที แต่ถามว่า "เรียกอะไรดี"
"ซวีเจียว"
"อายุ 24?"
"อืม"
ลู่เหรินพยักหน้า แล้วถามต่อ "ครั้งแรกที่คุณเป็นลมคือตอนไหน?"
ซวีเจียวขมวดคิ้วคิดอยู่ครู่หนึ่ง "น่าจะตอนปีสาม เมื่อประมาณสามปีก่อน"
"ตอนนั้นคุณทำอะไรอยู่? ออกกำลังกายหรือพักผ่อน?"
"เล่นบาส"
"เล่นมานานแค่ไหน?"
"ประมาณยี่สิบนาที"
ลู่เหรินจดบันทึกลงในกระดาษ "ก่อนเป็นลมคุณรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?"
ซวีเจียวตอบโดยไม่ลังเล "ก่อนเป็นลมทุกครั้ง ฉันจะรู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วขึ้น"
"หลังออกกำลังกายหัวใจก็ต้องเต้นเร็วอยู่แล้ว มันต่างจากตอนปกติยังไง?"
ซวีเจียวยกมือกดที่หน้าอก คิดเล็กน้อย "หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เหมือนมีอะไรชนอยู่ในนั้น ตึกๆ บางทีเร็ว บางทีก็เหมือนจะหยุด พอฉันเพิ่งจะย่อตัวลง ก็ไม่รู้สึกตัวแล้ว"
ลู่เหรินจดต่อไป "หลังจากล้มลง คุณฟื้นกลับมาเมื่อไหร่?"
"ถ้ามีคนอยู่ใกล้ๆ เขาบอกว่าทุกครั้งจะประมาณหนึ่งนาที"
"พอตื่นขึ้นมาปวดหัวไหม? มีช่วงที่เหมือนไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ไหนนานๆ ไหม?"
"ไม่มี พอตื่นมาก็แค่มึนๆ นิดหน่อย แล้วก็หายเร็ว"
"เคยกัดลิ้นตัวเองไหม?"
"ไม่เคย"
"แล้วกลั้นปัสสาวะหรืออุจจาระไม่อยู่ล่ะ?"
เมื่อลู่เหรินถามลึกขึ้นเรื่อยๆ สีหน้าของซวีเจียวเริ่มไม่ค่อยดี "ก็ไม่เคย คำถามพวกนี้คนอื่นถามไปหลายรอบแล้ว"
ลู่เหรินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ฉันยังต้องขอยืนยันอีกครั้ง"
ซวีเจียวขมวดคิ้ว "ทุกโรงพยาบาลถามเหมือนกันหมดเลย"
ลู่เหรินพยักหน้า "ก็เพราะว่ายังไม่เจอสาเหตุสักที ครั้งนี้เลยต้องไล่เรียงรายละเอียดกันใหม่ทั้งหมด"
ซวีเจียวนิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่พูดอะไร แค่มองลู่เหรินตรงหน้าอยู่เงียบๆ
...
ในห้องถ่ายทอดสด ผู้ชมเริ่มพูดคุยกันแล้ว
[คนไข้อารมณ์เสียจัง]