ในหน้าจอ ภาพยังไม่จบ
เจ้าหน้าที่พลิกถุงกระดาษทั้งสิบใบมาด้านหลัง ตรงนั้นพิมพ์กฎของช่วงต่อไปเอาไว้
ยกเลิกการแบ่งกลุ่ม รับผู้ป่วยอิสระ
แพทย์ผู้เชี่ยวชาญมีหน้าที่เพียงคุมความปลอดภัยทางการแพทย์เท่านั้น จะไม่ให้คำแนะนำด้านการวินิจฉัยล่วงหน้าอีกต่อไป
นักศึกษาฝึกงานแต่ละคนจะต้องเผชิญหน้ากับเคสที่ไม่รู้จัก กระบวนการรับผู้ป่วย การวิเคราะห์ข้อมูล การสื่อสารกับคนไข้ และแผนการรักษาต่อเนื่อง จะถูกคิดคะแนนแยกกันทั้งหมด
เสียงของเหอชวนดังมาจากนอกจอ
"ช่วงต่อไป ทุกคนต้องทำการตัดสินใจทางคลินิกครั้งแรกด้วยตัวเอง ไม่มีเพื่อนร่วมทีมคอยเตือน และรอให้คนอื่นพูดคำตอบก่อนก็ไม่ได้"
กล้องซูมเข้ามาใกล้อีกครั้ง
ถุงกระดาษของลู่เหรินหนากว่าถุงอื่นๆ เล็กน้อย ที่มุมขวาบนประทับตราสีแดง
"เคสพิเศษ"
เจ้าหน้าที่เปิดถุงกระดาษ แล้วดึงเอกสารหน้าแรกออกมาจากข้างใน
กล้องถ่ายได้เพียงบรรทัดบนสุด
ผู้ป่วยเข้ารับการรักษาหลายโรงพยาบาลเนื่องจากมีอาการผิดปกติซ้ำๆ แต่การตรวจที่มีอยู่ยังไม่สามารถระบุสาเหตุของโรคได้ชัดเจน
เนื้อหาด้านล่างยังไม่ทันได้มองชัด ภาพบนจอก็มืดลงไปหมด
[แค่นี้เหรอ?]
[คนไข้มีอาการอะไรกันแน่?]
[ทีมงานรายการ คุณนอนหลับสบายไหม?]
[ทำไมเคสพิเศษถึงตกเป็นของลู่เหริน?]
[เพราะรอบนี้เขาได้ศูนย์คะแนนเลยชดเชยความยากให้เหรอ?]
[นี่ไม่ใช่การชดเชยเลย ฟังดูเหมือนเพิ่มความยากมากกว่า]
[ตอนหน้าเร็วๆมาเร็ว!]
ลู่เหรินนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ มองหน้าจอที่มืดลงไปเช่นกัน
ตอนแรกเขาคิดว่าช่วงต่อไปก็แค่กลับมาถ่ายทำต่อ ทำการหมุนเวียนตามปกติให้จบ
แต่ดูจากตอนนี้ ทีมงานรายการเตรียมกฎใหม่เอาไว้เรียบร้อยแล้ว หลังจากจบฉุกเฉินเก้าสิบหกชั่วโมง
รับผู้ป่วยอิสระ เคสพิเศษ
สองคำนี้รวมกันแล้ว ทำให้ยากที่จะรู้สึกสบายใจ!
ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์บนโต๊ะก็สั่นขึ้นมา
ทีมงานรายการส่งประกาศอย่างเป็นทางการมาให้
"พรุ่งนี้เช้าเวลาหกโมงสี่สิบนาที รวมตัวกันที่หน้าอาคารผู้ป่วยนอกโรงพยาบาลเซียะเหอเมืองเจียง ห้ามนำคอมพิวเตอร์ ตำราเรียน และเอกสารเคสใดๆ มาด้วย หลังจากจับฉลากภารกิจที่หน้างานแล้ว จะเริ่มถ่ายทำทันที"
ลู่เหรินไล่สายตาอ่านลงไปด้านล่าง