ใต้เวที
จ้าวหยูมองจอโปรเจกเตอร์ พลางพูดเบา ๆ ว่า “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง”
สิ่งที่เขาจับได้ก่อนหน้านี้คือจุดสิ้นสุด
แต่ตอนนี้เฉินเยว่บอกเขาโดยตรงว่าทำไมถึงมีจุดสิ้นสุดนี้
หลิวหย่าฉีมองดูบันทึกของตัวเอง
คำถามมากมายที่เธอเขียนไว้ก่อนหน้านี้ หาความเชื่อมโยงไม่เจอสักที แต่ตอนนี้ถูกเฉินเยว่ร้อยเรียงด้วยเส้นเดียวทั้งหมด
จางมู่จ้องมองห่วงโซ่ตรรกะการวิจัยนั้น นานมากโดยไม่ละสายตา
......
บนเวที การนำเสนอของเฉินเยว่ดำเนินต่อไป
“ถ้าผมต้องแก้บทความนี้ ผมจะไม่แก้วิธีการทางสถิติก่อน และจะไม่เพิ่มขนาดกลุ่มตัวอย่างก่อน”
“เพราะสิ่งเหล่านี้เป็นปัญหาที่ตามมา ขั้นตอนแรก ควรนิยามคำถามการวิจัยใหม่”
กลางคณะกรรมการ ศาสตราจารย์ท่านหนึ่งแสดงสีหน้าพึงพอใจ ถามต่อว่า “ดีมาก งั้นถ้าตอนนี้เงื่อนไขไม่อนุญาตให้เก็บข้อมูลผู้ป่วยใหม่ มีเพียงข้อมูลเดิม คุณจะนิยามปัญหานี้ใหม่ได้อย่างไร”
คำถามนี้จบลง ทุกคนเงียบอีกครั้ง สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เฉินเยว่ อยากรู้ว่าเขาจะตอบอย่างไร
เฉินเยว่นิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วมองไปที่จอ
“ผมจะจำกัดขอบเขตปัญหา เลิกพยายามพิสูจน์ข้อสรุปใหญ่ ๆ แล้วหันไปหากลุ่มย่อยที่มีคุณค่ามากที่สุดในข้อมูลที่มีอยู่”
จากนั้น ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน เขากลับเริ่มออกแบบวิธีการทดลองทั้งหมดใหม่
ผู้ป่วยกลุ่มไหน จุดสิ้นสุดอะไร สมมติฐานอะไร ใช้วิธีการวิเคราะห์แบบไหน
ชุดความคิดทั้งหมดนี้ ค่อย ๆ ขยายออกมา
......
ในห้องรับชม
หยานกั๋วหัวค่อย ๆ นั่งตัวตรง “ไม่เลว นี่ไม่ใช่มุมมองของนักศึกษาแล้ว เขาเริ่มเหมือนนักวิจัยตัวจริง”