ที่นั่งกรรมการ
ผู้เชี่ยวชาญหลายคนพูดคุยกันเบา ๆ ก่อนที่ศาสตราจารย์คนหนึ่งจะหยิบไมโครโฟนขึ้นมา: "คุณหมอกู้ การวิเคราะห์ของคุณดีมาก แต่ฉันมีคำถามหนึ่ง ถ้าตามแนวคิดของคุณ คุณคิดว่าจุดสร้างสรรค์ที่ใหญ่ที่สุดของบทความนี้อยู่ที่ไหน?"
กู้หยานไม่ลังเลและตอบทันที: "การแบ่งกลุ่มผู้ป่วย เพื่อค้นหาผู้ที่ได้ประโยชน์จริง ๆ"
ศาสตราจารย์พยักหน้า: "ลงรายละเอียดหน่อยสิ?"
กู้หยานเริ่มอธิบายเพิ่มเติมว่าผู้ป่วยกลุ่มไหนน่าจะได้ประโยชน์ ตัวชี้วัดใดที่อาจทำนายผลการรักษา และจะออกแบบสมมติฐานการวิจัยใหม่ได้อย่างไร
เขาพูดลึกขึ้นเรื่อย ๆ
...
ด้านล่างเวที
เฉินเยว่ฟังอย่างเงียบ ๆ
เขาต้องยอมรับว่า วิธีคิดของกู้หยานแตกต่างจากของเขา
สิ่งที่ตัวเองค้นพบคือ ทำไมบทความนี้ถึงล้มเหลว
สิ่งที่กู้หยานค้นพบคือ ถ้าจะเริ่มต้นใหม่ จะทำให้มันประสบความสำเร็จได้อย่างไร
กล้องเปลี่ยนมุม
ลู่เหรินนั่งอยู่ตรงนั้น
เขามองกู้หยานอย่างสงบ ไม่มีความประหลาดใจบนใบหน้า แต่กลับมีความชื่นชมเล็กน้อย
แปดนาทีจบลง
กู้หยานวางปากกาเลเซอร์ลง: "การนำเสนอของฉันจบแล้ว"
เสียงปรบมือในห้องดังยาวนาน ห้องถ่ายทอดสดแตกเป็นเสี่ยง ๆ
[ยังต้องแข่งอะไรอีก?]
[กู้หยานชนะแล้วใช่ไหม?]
[เฉินเยว่เก่งอยู่แล้ว แต่กู้หยานสูงขึ้นไปอีกขั้น]
[รู้สึกว่าลู่เหรินจะกดดันหนักมาก]
[เดี๋ยวนะ ทำไมกล้องจ้องที่ลู่เหรินตลอด... หรือว่า...]
ห้องควบคุมรายการ
กล้องค่อย ๆ ขยับไปที่ลู่เหริน
ห้องรับชม
เหอชวนมองภาพนี้แล้วยิ้ม: "ตอนนี้ถึงจะน่าสนใจ"