แต่ในช่วงคำถาม กรรมการก็โยนคำถามเดิมกลับมาอีกครั้ง
“ซูวาน คุณพูดว่าขาดนวัตกรรม แล้วทำไมถึงขาดนวัตกรรมล่ะ?”
ซูวานเงียบไป เธอก้มลงมองบทความวิจัยไปครู่หนึ่ง: “เพราะผู้เขียนไม่ได้ค้นพบแนวทางการวิจัยใหม่”
กรรมการถามต่อ: “ทำไมถึงไม่พบ?”
ซูวานขมวดคิ้วเล็กน้อย
ทำไมไม่พบ เธอจะรู้ได้ยังไงล่ะ?
เป็นเพราะความสามารถไม่พอ สภาพแวดล้อมไม่เอื้ออำนวย หรือบทความวิจัยแค่เขียนเพื่อเลื่อนตำแหน่ง?
เธอไม่ได้ตอบด้วยปัจจัยภายนอกเหล่านี้ บางทีคำถามของกรรมการอาจมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่านั้น?!
...
“คนที่ห้า ถังเสี่ยวถัง”
กล้องขยับอย่างช้าๆ
หญิงสาวที่นั่งข้างๆ ลู่เหรินเงยหน้าขึ้นเบาๆ
คอมเมนต์ในห้องถ่ายทอดสดก็ผุดขึ้นมาทันที
[มาแล้วๆ สาวน้อยจากรอบสอบมนุษยศาสตร์]
[คนที่อยู่ทีมเดียวกับลู่เหรินคนก่อนนี่นา?]
[รู้สึกว่าเธอไม่ใช่สายวิจัยแท้ๆ แต่จับประเด็นปัญหาเก่งมาก]
[วงการแพทย์ต้องการคนแบบนี้จริงๆ]
ในห้องรับชม
ซูถังมองถังเสี่ยวถังในจอ: “ฉันรู้สึกว่าเธอแตกต่างจากคนก่อนๆ หน่อย”
หยานกั๋วหัวพยักหน้า: “ใช่ คนก่อนๆ ต่างก็วิเคราะห์บทความวิจัย แต่เธอเรียนจิตวิทยา ฉันว่าเธออาจจะวิเคราะห์ผู้ป่วยเบื้องหลังบทความวิจัยมากกว่า”
ถังเสี่ยวถังเดินขึ้นไปบนเวที
สไลด์หน้าแรกของเธอมีเพียงประโยคเดียว
“งานวิจัยนี้ ต้องการช่วยใครกันแน่?”
คำถามนี้ง่ายมาก ง่ายจนไม่เหมือนคำถามเชิงวิทยาศาสตร์ แต่ทุกคนกลับหยุดไปครู่หนึ่ง
เพราะนี่คือคำถามที่นักวิจัยหลายคนมองข้ามง่ายที่สุด!
ถังเสี่ยวถังพูด: “เมื่อกี้เพื่อนๆ หลายคนวิเคราะห์บทความวิจัยนี้จากมุมที่ต่างกัน”
“มีจุดสิ้นสุด มีการออกแบบ มีนวัตกรรม ปัญหาเหล่านี้มีอยู่จริง”
“แต่ฉันอยากเปลี่ยนมุมมอง ในฐานะแพทย์ จุดเริ่มต้นของการทำวิจัยของเราควรคืออะไร?”
เธอเว้นไปครู่หนึ่ง “ไม่ใช่ข้อมูล ไม่ใช่บทความวิจัย แต่คือผู้ป่วย!”
ห้องรับชม
หลินเซียวพยักหน้าเบาๆ: “นี่คล้ายกับสไตล์การสอบมนุษยศาสตร์ของเธอเมื่อก่อนมาก”