นางใช้ดาบฟันปัดดาบยาวของหัวหน้าฝั่งซ้ายได้อย่างแม่นยำ อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายเสียหลักจากแรงปะทะ กระแทกศอกเข้ากลางอกเขาอย่างแรง
“พรวด!”
หัวหน้าคนนั้นครางอู้อี้ เลือดสดพุ่งออกจากปาก ร่างเซถลาไปข้างหน้า
หลินอวี่เหนียวฉวยจังหวะยกขากวาด เตะเข้าข้อพับเข่าเขาอย่างแรง!
เสียงกรอบดังลั่น เข่าของเขาหักในทันที ชายร่างสูงทรุดฮวบลงกับพื้น ความเจ็บปวดทำให้ร่างกระตุกเกร็ง ดาบยาวในมือหลุดกลิ้งไป
หัวหน้าคนสุดท้ายที่เหลือเห็นพรรคพวกถูกสยบในพริบตา ทั้งหวาดกลัวทั้งคลุ้มคลั่ง เขากัดฟันพุ่งเข้าใส่อย่างห้าวหาญ หมายเดิมพันด้วยชีวิตเป็นครั้งสุดท้าย
แววตาของหลินอวี่เหนียวพลันเย็นเยียบ นางไม่ถอย กลับรุกเข้าหา พอประชิดตัวก็ยกมือคว้าข้อมือข้างที่ถือดาบของเขา นิ้วออกแรงกดตรึงเส้นเอ็นไว้แน่น!
“ปล่อยมือ!”
เสียงตวาดเย็นเยียบดังขึ้น นางบิดข้อมือเขาอย่างแรง!
เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดพลันกรีดก้องกลางราตรี
กระดูกข้อมือของมือสังหารถูกบิดจนเคลื่อนหลุด แขนทั้งข้างห้อยตกไร้เรี่ยวแรง ไม่เหลือแรงแม้แต่น้อย
จากนั้นหลินอวี่เหนียวพลิกมือฟาดสันดาบลงอย่างหนัก กระแทกจุดสำคัญตรงท้ายทอยของเขาได้อย่างแม่นยำ
เสียงดังตุบ!
ชายร่างกำยำเหลือกตา ร่างอ่อนยวบ ล้มลงกับพื้นแน่นิ่ง ถูกสยบอย่างสิ้นเชิง
เพียงชั่วไม่กี่อึดใจ
นักรบพลีชีพห้าคนที่ถือดาบก่อเหตุและผ่านศึกมาอย่างโชกโชน ล้วนถูกหลินอวี่เหนียวจัดการจนล้มลงกับพื้นทั้งหมด
ทั้งห้าคนบางคนข้อมือหัก บางคนเข่าหัก บางคนกระดูกและเส้นเอ็นบาดเจ็บสาหัส นอนระเกะระกะอยู่ในลาน ขยับไม่ได้ เหลือเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงด้วยความเจ็บปวด ไม่อาจทำร้ายใครได้อีก
ทั่วทั้งลานเงียบสนิท
เพ่ยหมานซานกับเถาสีที่อยู่ใต้ระเบียงอ้าปากค้าง ตกตะลึงจนตัวแข็งทื่อ