ครู่ต่อมา หัวหน้ายามก้าวเข้ามารายงานว่า “ใต้เท้า! ในปากของคนทั้งห้าล้วนมีเลือดดำตกค้างอยู่ ใต้โคนลิ้นซ่อนเศษถุงพิษไว้ ยืนยันได้ว่าพวกเขาซ่อนพิษไว้ล่วงหน้าและตั้งใจฆ่าตัวตาย!”
“บนตัวไม่มีป้ายประจำตัว ไม่มีของยืนยันตัวตน ไม่มีสิ่งใดที่ใช้ตรวจสอบตัวตนได้เลย สะอาดจนน่าพิศวงพ่ะย่ะค่ะ”
ศุลกากรอำเภอขมวดคิ้วแน่น สีหน้ายิ่งเคร่งขรึมขึ้นทุกที
สะอาด
สะอาดเกินไปแล้ว
ยิ่งสะอาดมากเท่าไร ก็ยิ่งแสดงว่าผู้อยู่เบื้องหลังมีอำนาจล้นฟ้า ลงมืออย่างรอบคอบ และมีรากฐานลึกล้ำเพียงใด!
การเลี้ยงนักรบพลีชีพไว้ ลงมือสังหารล้างตระกูลโดยไม่ทิ้งร่องรอยแม้แต่น้อย ไม่ใช่สิ่งที่พ่อค้าหรือผู้มีอิทธิพลในชนบททั่วไปจะทำได้
ในใจของศุลกากรอำเภอมีชื่อคนผู้หนึ่งผุดขึ้นมาทันที — แม่ทัพใหญ่ขั้นสาม เพ่ยหยวนจวิ้น ผู้เพิ่งออกจากเจียงตูและกลับไปยังเมืองหลวงอย่างมีเกียรติ
แต่เมื่อมองครอบครัวตรงหน้าอีกครั้ง พวกเขาก็ตัดขาดจากเพ่ยหยวนจวิ้นโดยสิ้นเชิง และขอออกจากตระกูลด้วยตนเองไปนานแล้ว
หากเป็นฝีมือเพ่ยหยวนจวิ้นจริง เหตุใดต้องลงมือสังหารน้องชายผู้อ่อนแอ มารดาเลี้ยง และลูกเล็กของอดีตภรรยาที่ตัดสัมพันธ์กับตนด้วย
แต่หากไม่ใช่เขา… แล้วคนที่อยู่เบื้องหลังจะเป็นใครกัน? จู่ ๆ ศุลกากรอำเภอก็นึกถึงคนผู้หนึ่ง ภรรยาของเพ่ยหยวนจวิ้น ซูหวาน นางเป็นคุณหนูแห่งคุ้มแม่ทัพปราบประเทศ และมีเพียงนางเท่านั้นที่คิดจะสังหารคนทั้งตระกูลเพ่ยให้สิ้นซาก
เขาเป็นเพียงศุลกากรอำเภอขั้นเจ็ดตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง เมื่อถูกหนีบอยู่ตรงกลางก็พลันตกอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
จะสืบก็ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน ทั้งยังไม่กล้าสืบ คุ้มแม่ทัพปราบประเทศไม่ใช่ที่ที่จะไปล่วงเกินได้ คนทั้งตระกูลล้วนปกป้องพวกพ้อง หากศุลกากรอำเภอตัวเล็ก ๆ อย่างเขาเข้าไปยุ่ง นั่นไม่เท่ากับรนหาที่ตายหรือ!