หลินชิงเหย่ลูบท้ายทอย พยายามระงับโทสะในอก “พูดก็พูดเถอะ แต่พอนึกถึงไอ้สารเลวคู่นั้นส่งคนไปที่บ้านเพื่อฆ่าล้างครอบครัว ข้าก็อดโมโหไม่ได้
เมื่อคืนถ้าทานทานกับหยวนหยวนเกิดเรื่องขึ้นแม้แต่นิดเดียว ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ข้าก็จะสู้กับพวกมันให้ถึงที่สุด”
พอเอ่ยถึงลูกทั้งสอง แววตาของหลินอวี่เหนียวก็อ่อนโยนลงหลายส่วน นิ้วที่กำบังเหียนพลันกระชับแน่น “เพราะที่บ้านยังมีลูกกับท่านพ่อท่านแม่ ข้าถึงปล่อยให้โทสะครอบงำไม่ได้
ซูหวานกล้าใช้นักรบพลีชีพมาฆ่าล้างตระกูล แสดงว่านางละทิ้งเส้นแบ่งความเป็นคนไปนานแล้ว วันนี้หากพวกเราเข่นฆ่าครั้งใหญ่ ฝ่ายนั้นก็มีแต่จะใช้วิธีที่โหดเหี้ยมยิ่งกว่าเดิมแก้แค้นคนที่บ้าน
ตอนนี้ต้องจัดการพวกมันให้เจ็บหนักสักครั้ง เพื่อเตือนให้รู้ตัว ให้พวกมันเข้าใจชัดเจนว่าหลินอวี่เหนียวอย่างข้าไม่ใช่ลูกพลับนิ่มที่ใครจะบีบขยำได้ตามใจ คราวหน้าถ้ายังกล้าแตะต้องคนในครอบครัวข้าแม้แต่นิ้วเดียว ราคาที่ต้องจ่ายจะไม่ใช่แค่การโกนหัวทำลายร่างกายเช่นนี้อีกแล้ว”
“แล้วต่อจากนี้เราจะปล่อยพวกมันไปอย่างนั้นหรือ?” หลินชิงเหย่ถามย้ำ
“ย่อมไม่ปล่อยไปง่าย ๆ” มุมปากหลินอวี่เหนียวยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
“ซูหวานอยากอาศัยอำนาจของคุ้มแม่ทัพปิดฟ้าด้วยมือเดียว ข้าก็จะรื้อร่มคุ้มภัยเหนือศีรษะนางเสีย
เพ่ยหยวนจวิ้นละโมบอำนาจและบารมี จึงไปพึ่งพาตระกูลสือ ข้าก็จะทำให้เส้นทางขุนนางของเขาติดขัดจนตกที่นั่งลำบาก
พวกมันไม่ใช่อยากได้ชีวิตสงบสุขและมั่งคั่งรุ่งเรืองหรอกหรือ เช่นนั้นข้าก็จะค่อย ๆ ทำลายแผนการทั้งหมดของพวกมันให้ปั่นป่วน”
แววตาของหลินเซี่ยวชวนพลันเข้มขึ้น “หากต้องการให้พ่อกับพี่ชายทั้งสองช่วยอะไร ก็บอกมาได้เลย พี่น้องทั้งหลายบนเทือกเขาเสือดำพร้อมรับคำสั่งจากเจ้าเสมอ”