สิ่งที่นางภาคภูมิใจ หวงแหน และทะนงที่สุดในชีวิตนี้ ก็คือเส้นเกศาดำขลับดุจเมฆา ใบหน้าอันงดงาม และกิริยาสูงส่งสง่างามของตน!
เพื่อความงาม เพื่อรักษาหน้าตา เพื่อเกียรติยศ นางไม่ลังเลที่จะทำร้ายผู้อื่น ปิดปากคน และเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์!
แต่เพียงชั่วข้ามคืน!
ทุกสิ่งที่นางภาคภูมิใจกลับมลายหายไปจนสิ้น!
นางกลายเป็นชีนางหัวโล้นคนหนึ่ง!!
“ใคร!! ใครเป็นคนทำ!!!”
ซูหวานกรีดร้องอย่างคลุ้มคลั่ง ราวกับเสียสติไปแล้ว ทั้งร่างอ่อนยวบจนแทบเป็นลม
เพ่ยหยวนจวิ้นที่อยู่ข้างกันเองก็ตกใจกับศีรษะล้านของซูหวานเช่นกัน
เขายกมือขึ้นลูบศีรษะอย่างเหม่อลอย
ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบและเรียบลื่น
เพ่ยหยวนจวิ้น “……”
ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นทันใด สมองว่างเปล่าราวกับหยุดทำงาน
ศีรษะที่เคยมัดเกศามานานปีบัดนี้กลับว่างเปล่า เบาหวิวอย่างน่าประหลาด เย็นวาบจนชวนหวาดผวา
เขาผุดลุกนั่งทันที
เมื่อเห็นศีรษะของซูหวานเงาวับจนแสบตา ศีรษะของเขาก็คงไม่ต่างกันแน่
เขาคือแม่ทัพใหญ่ผู้กรำศึกเหล็กกล้า ทรงอำนาจและหยิ่งทะนงมาครึ่งชีวิต บัดนี้กลับกลายเป็นคนหัวล้าน!
เพ่ยหยวนจวิ้นหันไปมองข้างกายอย่างแข็งทื่อ
สิ่งที่เห็นคือศีรษะล้านอีกหัวหนึ่ง ซึ่งเหมือนกับของเขาทุกประการ เงาวับกลมเกลี้ยงน่ารัก
สามีภรรยาทั้งสองสบตากัน
ไข่พะโล้สองฟองจ้องหน้ากัน
บรรยากาศพลันแข็งค้าง
ในเวลานี้ไม่ต้องให้ใครพูด พวกเขาก็เห็นกับตาตัวเองแล้ว!
พวกเขากลายเป็นสามีภรรยาหัวล้านที่เหมือนกันทุกประการจริง ๆ!
ความอับอาย ความอัปยศ ความขลาดเขิน และความเดือดดาลอันถึงขีดสุดถาโถมเข้าใส่เพ่ยหยวนจวิ้นในพริบตา!
เขากรำศึกมาหลายปี สร้างความชอบไว้มากมาย ดำรงตำแหน่งสูงส่ง เคยได้รับความอัปยศอดสูเช่นนี้เสียที่ไหน!