เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “กำแพงคฤหาสน์ก่อด้วยอิฐสีฟ้าทั้งหมด แม้บางส่วนยังใช้ต่อได้ แต่จุดที่แตกหักเสียหายมีอยู่มาก อย่างน้อยต้องใช้อิฐสีฟ้าเพิ่มอีกหนึ่งหมื่นก้อน
หากรวมค่าซ่อมแซมบ้านเรือน ค่าแรงคนงาน ค่าอาหารและที่พักแล้ว ทั้งหมดก็ราวเจ็ดสิบถึงแปดสิบตำลึงเงินก็เพียงพอ”
“ได้” หลินอวี่เหนียวตอบอย่างฉับไว พลางหยิบธนบัตรมูลค่าห้าสิบตำลึงยื่นให้เขา “ข้าจ่ายล่วงหน้าให้ก่อนห้าสิบตำลึง หากภายหลังไม่พอ เจ้าค่อยมาบอกข้า”
ลี่ต้าหลางรับธนบัตรไว้อย่างจริงจัง พลันรับปากทันทีว่าพรุ่งนี้เช้าจะพาคนเข้ามาเริ่มงาน ไม่มีทางทำให้ล่าช้า จากนั้นจึงค้อมกายลาจากไป
เพ่ยชิงซานมองนาที่อุดมสมบูรณ์ร้อยหมู่กับภูเขารกร้างกว่าสิบหมู่ภายในคฤหาสน์ รู้ว่านี่เป็นงานใหญ่ที่หนักหนา จึงแอบคำนวณอยู่ในใจ
“ท่านลุงชิงซาน” หลินอวี่เหนียวเอ่ยขึ้นในจังหวะเหมาะ “ที่ดินหนึ่งร้อยยี่สิบหมู่นี้ต้องไถพรวนให้ลึกทั้งหมด ต้นไม้รกกับหญ้ารกบนเขาก็ต้องกำจัดให้เกลี้ยง ท่านคิดว่าต้องใช้คนสักกี่คน”
เพ่ยชิงซานย่อตัวลง เก็บยางไม้ก้อนหนึ่งขึ้นมา แล้วขีดคำนวณบนพื้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นตอบว่า “แม่หนู ถ้าจัดการทั้งที่นาและภูเขารกร้างพร้อมกัน อย่างน้อยก็ต้องใช้คนห้าสิบคนขึ้นไป
ตอนนี้เดือนสิบแล้ว ฤดูกาลก็ล่วงเลยมามาก ที่ดินคงไม่ต้องรีบเพาะปลูกกระมัง”
“ไม่รีบ” หลินอวี่เหนียวส่ายหน้า “ข้าจะเพาะปลูกตอนต้นฤดูใบไม้ผลิเป็นปกติ ก่อนสิ้นปีนี้แค่จัดการที่ดินให้เรียบร้อยก็พอ”
เพ่ยชิงซานพยักหน้าแล้วกล่าวต่อ “ตอนนี้ค่าจ้างแรงงานในชนบทวันละสามสิบอีแปะ งานใหญ่ขนาดนี้ ต่อให้ทุกคนเร่งมือกัน อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลามากกว่าหนึ่งเดือนจึงจะเสร็จ”