อาจารย์แซ่จงมองภาพอันเงียบสงบอบอุ่นตรงหน้า ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย
สมดังคำกล่าว ลูกเสือย่อมมีลายเสือ ลูกหงส์ย่อมมีลายหงส์
แม้เด็กทั้งสองจะออกจากตระกูล ตัดขาดสายเลือดเดิมไปแล้ว อีกทั้งไร้อำนาจของบิดาแท้คอยคุ้มครอง แต่ข้างกายพวกเขามีมารดาอย่างหลินอวี่เหนียว ผู้เข้าใจโลกและหนักแน่นคอยอบรมเลี้ยงดูอย่างเอาใจใส่ มีครอบครัวอันซื่อตรงและมีเมตตาของเพ่ยหมานซานกับภรรยาคอยหล่อหลอม อีกทั้งยังมีเพ่ยหยวนซิวที่อยู่เคียงข้างมานาน คอยชุบเลี้ยงพวกเขาด้วยกลิ่นอายแห่งตำรา
เติบโตมาเช่นนี้ วันหน้าเด็กทั้งสองย่อมมีอุปนิสัยเที่ยงตรง สง่างามและเปี่ยมคุณธรรม
ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาอำนาจของบิดาแม้แต่น้อย ก็สามารถยืนหยัดในโลก สร้างเนื้อสร้างตัวได้ และท้ายที่สุดย่อมทำให้วงศ์ตระกูลรุ่งโรจน์ได้ด้วยตนเอง
ภายในห้องหนังสือ กลิ่นอายแห่งตำราลอยกรุ่น แผ่ซ่านอย่างเงียบเชียบ โอบล้อมทั้งห้องให้สงบร่มเย็น
ในโถงเรือนด้านหน้า ลี่ต้าหลาง พี่ชายของนายหน้าแซ่ลี่ ยืนรออยู่อย่างสำรวมตั้งแต่ก่อนแล้ว ท่าทางนอบน้อมยิ่ง
ไม่นานนัก หลินอวี่เหนียวก็เดินมาพร้อมเพ่ยหมานซานและเถาสีอย่างช้า ๆ
ลี่ต้าหลางเห็นดังนั้นก็รีบลุกขึ้น ประสานมือคำนับ “คารวะนายท่านเพ่ย ฮูหยินผู้เฒ่าเพ่ย และแม่นางหลิน”
“พี่ใหญ่ลี่ ไม่ต้องมากพิธี” หลินอวี่เหนียวยกมือส่งสัญญาณให้เขานั่งลง น้ำเสียงราบเรียบ “น้องสาวของท่านคงบอกเล่าที่มาที่ไปให้ท่านฟังแล้วกระมัง”
ลี่ต้าหลางนั่งลงตามคำ สีหน้าจริงใจ “น้องสาวข้าเล่าให้ฟังครบถ้วนแล้วขอรับ งานซ่อมแซมที่ดินเป็นงานถนัดของข้า หากแม่นางหลินไว้ใจข้า ข้าย่อมจัดการให้เรียบร้อยเต็มกำลัง