ครอบครัวนั่งล้อมวงกัน อาหารเรียบง่าย ถ้อยคำอ่อนโยน ภายในบ้านอบอวลด้วยบรรยากาศสงบสุข ร่มเย็นไร้ทุกข์ภัย
ขณะเดียวกัน หมู่บ้านสิ้งฮวาก็คึกคักไปทั่วแล้ว
เพ่ยชิงซานพาลูกชายทั้งสองรีบกลับมา พอเข้าหมู่บ้านก็ป่าวประกาศข่าวดีเรื่องรับคนทำงานที่ไร่นาไปทั่วทั้งหมู่บ้าน
ชาวบ้านที่ฤดูหนาวไม่มีงานทำอยู่แล้ว พอได้ยินว่ามีงานให้ทำและมีค่าจ้างแน่นอน ทั้งยังขนฟืนบนภูเขากลับไปได้ตามใจชอบ ทั้งหมู่บ้านก็พลันคึกคักขึ้นมา
ผู้ชายจากทุกบ้าน แม้แต่สตรีที่มือไม้คล่องแคล่ว ต่างพากันมารวมตัวหน้าบ้านหัวหน้าหมู่บ้าน ใบหน้าแต่ละคนเปี่ยมด้วยความคาดหวัง
“ท่านลุงชิงซาน เรื่องนี้จริงหรือขอรับ? จะมีงานให้ทำทุกวันไปจนถึงฤดูไถหว่านในฤดูใบไม้ผลิจริง ๆ หรือ?”
“เหมางานสามร้อยตำลึง! คนทั้งหมู่บ้านช่วยกันทำ ฤดูหนาวนี้พวกเราก็ไม่ต้องห่วงเรื่องกินอยู่แล้ว!”
“ยังมีฟืนให้เอากลับไปได้ฟรี ๆ อีกหรือ? คราวนี้ก็ไม่ต้องห่วงเรื่องฟืนสำหรับฤดูหนาวแล้ว!”
เสียงขอบคุณและเสียงโห่ร้องยินดีดังกึกก้องทั่วทั้งหมู่บ้านสิ้งฮวา
เพ่ยชิงซานยืนอยู่กลางฝูงชน ใบหน้าแดงก่ำเปี่ยมสีเลือด เอ่ยเสียงดังอย่างมั่นใจว่า “ทุกคนเงียบก่อน ฟังข้าพูด! เป็นเพราะแม่นางหลินมีเมตตา เห็นใจพวกเราที่ลำบากในฤดูหนาว ถึงได้มอบงานใหญ่เช่นนี้ให้หมู่บ้านเรา!
ค่าจ้างงาม ทั้งยังอนุญาตให้ทุกคนเก็บฟืนบนภูเขาไปได้ตามต้องการ แต่มีข้อหนึ่ง งานต้องทำให้เรียบร้อยหมดจด ต้องไถพรวนที่นาให้ลึกทั่วถึง ส่วนภูเขารกร้างก็ต้องแผ้วถางให้เกลี้ยง!
หากใครเกียจคร้านอู้งาน ทำให้ชื่อเสียงของหมู่บ้านเราเสียหาย คราวหน้าแม่นางหลินมีงานอะไรอีก ทั้งหมู่บ้านจะไม่ยอมให้คนนั้นเข้าร่วม!”
ทุกคนต่างรีบขานรับและให้คำมั่น
งานมั่นคงในฤดูหนาวหาได้ยาก ทั้งยังมีเงินก้อนโตเข้ากระเป๋า ใครเล่าจะกล้าเกียจคร้าน ทุกคนต่างกระตือรือร้น ตั้งตารอที่จะเริ่มงานในวันพรุ่งนี้