ถ้อยคำเหล่านั้นหนักแน่นกังวาน ประหนึ่งหยกกระทบพื้น ทั้งสง่าผ่าเผยและเที่ยงธรรม
เหล่าสหายร่วมสำนักที่ยืนล้อมอยู่ต่างชะงักงัน ไม่มีใครคาดคิดว่าเพ่ยหยวนซิวผู้สุขุมอ่อนโยนในวันวาน จะมีความแข็งกร้าวเด็ดเดี่ยวอยู่ในกระดูกถึงเพียงนี้
สีหน้าเจียงปัวเยี่ยนเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด คำเยาะเย้ยที่เตรียมไว้พลันติดอยู่ในลำคอ พูดไม่ออกอีกต่อไป
เขาคิดว่าเพ่ยหยวนซิวคงรู้สึกต่ำต้อย อับอาย และอดทนยอมถอยให้ ใครจะคิดว่าอีกฝ่ายไม่เพียงไม่ใส่ใจ กลับยังเห็นเป็นเกียรติด้วยซ้ำ
เพ่ยหยวนซิวคร้านจะต่อความกับคนตื้นเขินเหล่านี้อีก จึงพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเบี่ยงกายเดินจากไป
“คนละทางย่อมร่วมทางกันไม่ได้ หากทุกท่านใช้เวลาว่างอ่านตำราของปราชญ์ให้มากกว่านี้ ก็คงไม่เอาแต่คอยนินทาผู้อื่นทั้งวัน”
กล่าวจบ ชายเสื้อของเขาพลิ้วไหวเบา ๆ ก่อนก้าวตรงไปยังที่ว่าการอำเภอ แผ่นหลังตั้งตรง ฝีก้าวสงบนิ่ง ไม่มีร่องรอยของความตกต่ำหรือผิดหวังแม้แต่น้อย
สหายร่วมสำนักที่อยู่เบื้องหลังต่างมองหน้ากัน สีหน้าหยอกเย้าและเยาะเย้ยเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความกระอักกระอ่วนและตะลึงงัน
เพ่ยหยวนซิวมีท่วงท่าสง่าผ่าเผย ฝีก้าวสงบนิ่ง ไม่ได้รับผลกระทบจากเสียงนินทาเบื้องหลังแม้แต่น้อย เขามุ่งหน้าตรงไปยังที่ว่าการอำเภอ
ยามนี้ยังเช้าอยู่มาก ประตูที่ว่าการอำเภอเพิ่งเปิด ด้านหน้าจึงเงียบเหงา แทบไม่มีชาวบ้านมาต่อแถว
ทหารยามเฝ้าประตูเห็นเขาสวมเสื้อคลุมสีเขียวเรียบสะอาด ใบหน้าคมคายดูมีระเบียบเรียบร้อย คล้ายบัณฑิต จึงต้อนรับอย่างสุภาพ
เพ่ยหยวนซิวก้าวเข้าไปประสานมือคำนับอย่างนอบน้อม “ท่านเจ้าหน้าที่ ข้ามาดำเนินการถอนชื่อจากทะเบียนและแจ้งย้ายสำมะโนครัว”
ทหารยามได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
คนทั่วไปต่างพยายามทุกวิถีทางเพื่อเข้าเป็นสมาชิกตระกูลและมีชื่ออยู่ในทะเบียน เพื่อให้สถานะมั่นคง แทบไม่มีใครมาที่ว่าการอำเภอเพื่อถอนชื่อออกจากสำมะโนครัวของตระกูลและย้ายออกไปอย่างสิ้นเชิงด้วยตนเอง