“พี่อู๋อินคะ กล่องนี้เป็นของขวัญที่คุณปู่กับคุณย่าส่งมาให้พี่ค่ะ ขอบคุณที่ช่วยชีวิตหนูไว้นะคะ” จ้าวอี๋วางของขวัญที่ตัวเองได้รับลง ก่อนจะอุ้มกล่องไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะมาตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้ววิ่งไปหาอู๋อิน จากนั้นก็ยัดใส่อ้อมแขนเธอทันที
“พี่อู๋อินคะ เป็นกำไลหยกค่ะ หนูกับคุณย่าช่วยกันเลือก หนูว่ากำไลวงนี้เหมาะกับพี่มากเลย~” จ้าวอี๋ช่วยเปิดกล่องให้อู๋อิน แล้วเงยหน้ามองเธอเพื่อรอคำชม
อู๋อินเข้าใจทันที “สวยมากเลย สายตาพวกคุณดีจริง ๆ~”
หลังจากชมแก้มอ้วนแล้ว อู๋อินจึงหันไปมองทานเจียอี้ “กำไลหยกวงนี้มีค่ามากเกินไป ฉันรับไว้ไม่ได้ค่ะ”
“นี่เป็นน้ำใจของคุณย่าของเด็กน่ะค่ะ กำไลก็เลือกจากร้านของคนรู้จัก ราคาไม่แพงเท่าไรหรอก อีกอย่าง ต่อให้กำไลมีค่ามากแค่ไหน ก็ยังเทียบกับบุญคุณที่คุณช่วยชีวิตจ้าวอี๋ไว้ไม่ได้”
ทานเจียอี้ยังคงหวาดหวั่นกับเรื่องที่เกิดขึ้น “ถ้าคืนนั้นคุณไม่ได้ช่วยจ้าวอี๋ไว้ ในที่เปลี่ยวแบบนั้น กว่าเราจะหาเจอ จ้าวอี๋คงถูกฝังไปแล้ว”
วันนั้นไม่มีใครอยู่บ้าน ทานเจียอี้กับสามีต่างก็ทำงานล่วงเวลา ส่วนพี่เลี้ยงไปรับจ้าวอี๋จากโรงเรียน แต่ถูกตีจนสลบ กว่าจะฟื้นขึ้นมาแล้วแจ้งพวกเธอ จ้าวอี๋ก็ถูกลักพาตัวไปนานมากแล้ว แถมเวลายังล่วงเลยเที่ยงคืนไปแล้วด้วย
ทานเจียอี้ทิ้งการประชุมทางวิดีโอข้ามประเทศทันที ส่วนจ้าวจิ้นหลุนก็รีบเดินทางกลับจากต่างเมืองมายังเมืองเอสในคืนนั้น พอคิดว่าลูกถูกลักพาตัวไปนานขนาดนี้ แต่คนร้ายกลับไม่โทรมาเรียกค่าไถ่ ทั้งคู่ก็แทบจะเป็นลม