“ฉันซาบซึ้งใจคุณมากจริง ๆ” จ้าวจิ้นหลุนเป็นพ่อของจ้าวอี๋ ทั้งยังเป็นพี่เขยของทานฉือ ความรู้สึกขอบคุณที่เขามีต่ออู๋อินไม่ได้ด้อยไปกว่าภรรยาเลย
“ต่อไปถ้ามีเรื่องอะไรที่ต้องการความช่วยเหลือ ก็ติดต่อพวกเราได้ทุกเมื่อ” จ้าวจิ้นหลุนกล่าว “ถึงตระกูลจ้าวของฉันจะไม่ร่ำรวยเท่าตระกูลทาน แต่ตระกูลจ้าวของฉันก็มีคนอยู่บ้าง”
แม้ผู้อาวุโสแห่งตระกูลจ้าวจะวางมือจากตำแหน่งมาหลายปีแล้ว แต่สายสัมพันธ์ก็ยังคงอยู่
จ้าวจิ้นหลุนไม่ได้พูดเอาใจ อู๋อินจึงเอ่ยขอบคุณเพื่อตอบรับ
“พวกเราพอรู้เรื่องคดีของจ้าวอี๋อยู่แล้ว เป็นเพราะคดีที่จิ้นหลุนรับผิดชอบไปพัวพันกับเด็ก ถ้าถึงวันที่ต้องขอให้คุณช่วยจริง ๆ พวกเราจะติดต่อไปแน่นอน” ทานเจียอี้วางกุ้งตัวโตที่ปอกเปลือกแล้วลงในชามของอู๋อิน “คืนนี้ต้องกินเยอะ ๆ นะ ถ้ามีอะไรที่ชอบ วันหลังค่อยแวะมากินที่บ้านอีก”
ทานเจียอี้กับจ้าวจิ้นหลุนต้อนรับอู๋อินอย่างอบอุ่น ตอนอู๋อินจะกลับ ทั้งคู่ยังจัดอาหารที่เธอชอบใส่กล่องให้ตั้งมากมาย ทานเจียอี้ยังเตรียมของขวัญให้อู๋อินด้วย เป็นชุดเครื่องประดับเพชรที่เหมาะกับหญิงสาววัยเดียวกับเธอมาก
อู๋อินปฏิเสธไม่ได้ จึงต้องรับไว้ ตอนถือกล่องของขวัญกลับขึ้นรถ เธอก็ถอนหายใจยาว
ทานฉือเพิ่งนั่งลงได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงถอนหายใจนั้น เขาหันไปเห็นอู๋อินกอดกล่องของขวัญไว้ สีหน้าดูหนักใจ จึงถามว่า “ได้ของขวัญแล้วยังถอนหายใจอีกเหรอ”
“มันแพงเกินไป” อู๋อินรู้จักแบรนด์เครื่องประดับเพชรนี้ดี เป็นแบรนด์หรูระดับแถวหน้า ชุดนี้ราคาไม่ใช่ถูก ๆ