“ไช่ฉู่เชินไม่ได้บอกว่าจะไปสืบเรื่องลูกสาวนอกสมรสของเฉิงเจิ้งหงกับหลิวจินเหมย์เหรอ? เฉิงเจิ้งหงทั้งเจ้าเล่ห์และมากเล่ห์ เรื่องตัวปลอมนี่คงสืบไม่ง่ายสินะ?”
อู๋อินกล่าวว่า “ยังไงก็ต้องสืบให้รู้ตัวตนของตัวปลอมนี่ก่อน ถึงตอนนั้นค่อยเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเธอ แบบนั้นถึงจะสะใจ”
อู๋อินรู้สึกเสียดายนิดหน่อย เพราะทั้งเธอและตระกูลไช่ต่างก็ไม่รู้วันเกิดเวลาเกิดและดวงชะตาของหลิวจินเหมย์
“สืบไม่ง่ายจริง ๆ ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา เฉิงเจิ้งหงซ่อนลูกสาวนอกสมรสคนนี้ไว้อย่างมิดชิด ถ้าเมื่อสามปีก่อนไม่ใช่เพราะเขาจะฆ่าเธอ คงไม่มีใครรู้เลยว่าเฉิงเจิ้งหงกับหลิวจินเหมย์มีลูกสาวนอกสมรสด้วยกัน”
ไช่เยว่ถอนหายใจ “งั้นก็ต้องปล่อยให้ตัวปลอมนั่นได้ใจไปอีกนานเลยหรือ?”
ไช่เยว่พูดว่า “รู้ไหม หลังจากฉันกลับเมืองเอส ตัวปลอมนั่นยังโทรมาหาฉันด้วย พอได้ยินเธอเรียกฉันว่าพี่สาว ฉันก็อึดอัดใจมาก อยากจะบินกลับเมืองเอชไปตบเธอสักสองทีจริง ๆ”
ไช่เยว่เป็นคนอารมณ์ร้อนมาตั้งแต่เด็ก อู๋อินส่ายหน้า “เธอนี่ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด ยังใจร้อนเหมือนเดิม”
“จะไม่ให้ฉันร้อนได้ยังไง?” ไช่เยว่ย้อนถาม พอเห็นอู๋อินยังนั่งสบาย ๆ ค้นหาร้านบาร์บีคิวแนะนำในเมืองเอสอยู่บนมือถือ เธอก็กลอกตาใส่ “ฉันนี่ร้อนใจแทนคนที่ไม่ร้อนจริง ๆ”
อู๋อินส่งรายการของที่ต้องใช้ให้ทานฉือเสร็จแล้วก็เก็บมือถือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองไช่เยว่อย่างตั้งใจ
“เธอมีเวลามาร้อนใจเรื่องของฉัน ก็เอาไปร้อนใจเรื่องของตัวเองก่อนดีกว่า” อู๋อินถามเธอ “ช่วงนี้รู้สึกไม่สบายหรือเปล่า?”