อวี้เสี่ยวหยู่กับพวกนั่งรถเมล์คันโทรมที่ยังพอขับได้ออกไป ก่อนจากกันพวกเขายกกุญแจรถให้ต้าคง ดังนั้นอู๋อินทั้งสามคนจึงนั่งรถกลับมา
ตอนทั้งสามคนมาถึง รถเมล์ยังจอดอยู่ตรงนั้น รถพยาบาลก็มาถึงแล้วเช่นกัน
“อธิบดี!” พออวี้เสี่ยวหยู่เห็นอู๋อินมาด้วยก็รีบวิ่งเข้าไปหา “อธิบดีไม่เป็นไรใช่ไหมคะ บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า หมออยู่ที่นี่ ถ้ามีแผลก็ให้หมอตรวจดูนะคะ”
“ฉันไม่เป็นไร ให้หมอตรวจหยวนหมิงเถอะ เขาบาดเจ็บนิดหน่อย” อู๋อินโบกมือ ก่อนจะเดินไปหาหลีอวี่
แล้วถามว่า “เสี่ยวหยู่เล่าให้คุณฟังหมดแล้วใช่ไหม ผีซานเซียวถูกกำจัดแล้ว เขตปีศาจก็หายไปแล้ว ต่อไปถนนเส้นนี้จะปลอดภัย”
พูดจบอู๋อินก็เดินไปทางรถพยาบาล แล้วถามหัวหน้าทีมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ว่า “ผู้โดยสารกับคนขับเป็นยังไงบ้าง”
“คนขับอาการยังดีอยู่ครับ ผู้โดยสารเสียชีวิตสองคน แพทย์นิติเวชกำลังหารือกันเรื่องสาเหตุการตาย” หัวหน้าทีมตอบ
“ตกใจตาย” อู๋อินกล่าว “งานอดิเรกของผีซานเซียวคือดึงคนเข้าไปในเขตปีศาจ แล้วสร้างภาพลวงตาจากจุดอ่อนของคนคนนั้น ทำให้ตกใจตายก่อนจะกลืนกิน”
เพราะอย่างนั้น คนขี้กลัวที่หลงเข้าไปในเขตปีศาจของผีซานเซียวจึงตายเร็วที่สุด
ส่วนคนใจกล้าที่ไม่ถูกทำให้ตกใจตาย เขตปีศาจก็จะใช้ภาพลวงตาแบบอื่นกักขังไว้ และพยายามปลุกความกลัวในใจคนคนนั้นขึ้นมาอยู่ดี
เมื่อเขตปีศาจเจอคนในแวดวงลี้ลับอย่างอู๋อิน ผีซานเซียวก็รู้ว่าการสร้างภาพลวงตาน่ากลัวคงทำให้เธอกลัวไม่ได้ จึงอ่านความทรงจำเพื่อสร้างภาพลวงตาแบบอื่นขึ้นมาแทน
แพทย์นิติเวชที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินอู๋อินพูดเช่นนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วย