อู๋อินตั้งใจเดินมาบอกทานฉือเรื่องที่เธอจะให้ไช่เยว่ค้างคืนด้วย พอพูดจบก็ถามต่อว่า “เดลิเวอรีจะมาถึงอีกนานไหม”
ทานฉือเหลือบมองโทรศัพท์แล้วบอกเวลาคร่าว ๆ
อู๋อินขานรับเบา ๆ ก่อนจะนึกสนุกขึ้นมา แล้วเล่าเรื่องคดีที่เธอเจอในเมืองดีวันนี้ให้ทานฉือฟัง
เรื่องที่เธออยากเล่าก็คือภาพลวงตาสามฉากที่เขตปีศาจสร้างขึ้นมาเพื่อหลอกเธอ
โดยเฉพาะสองฉากหลัง
“เขตปีศาจนี่ฆ่าคนแล้วยังทำลายจิตใจด้วยจริง ๆ ตอนที่ฉันชักกระบี่ใส่พวกศิษย์พี่ ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองทำผิดกับพวกเขามากเลย”
ถึงจะรู้ว่านั่นเป็นภาพลวงตา แต่คนในภาพลวงตาก็คือเหล่าศิษย์พี่ที่อยู่ร่วมกับเธอมาตลอดร้อยปี ถึงจะไม่มีสายเลือดเดียวกัน แต่ก็สนิทกันราวกับคนในครอบครัว
“อย่าคิดว่านั่นคือศิษย์พี่ของคุณสิ คิดซะว่าเป็นของปลอมที่ผีซานเซียวแปลงมา เหมือนเฉิงอี้หนิงตัวปลอมนั่นไง” ทานฉือถามยิ้ม ๆ “อธิบายแบบนี้แล้วรู้สึกดีขึ้นบ้างไหม”
ดวงตาอู๋อินเป็นประกาย เธอพยักหน้าสองที
จากนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
เธอกุมท้องหัวเราะไปพลางเล่าให้ทานฉือฟังไปพลาง “เขตปีศาจนั่นตลกชะมัด ยังแปลงเป็นคุณออกมาอีก!”
“ที่ตลกกว่าคือคุณในเขตปีศาจยังมาพยายามยั่วฉันด้วย!”
อู๋อินทำท่าทางเลียนแบบทานฉือตัวปลอมในเขตปีศาจให้ดู “ทำแบบนี้เลย ดึงเนกไทออกก่อน แล้วค่อยปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสองเม็ดบน เผยกล้ามอกให้ฉันดู ฮ่า ๆ ๆ!”
“ทานฉือ คุณรู้จักคำที่แปลว่าทั้งหล่อทั้งตลกไหม”
“เขตปีศาจอ่านความทรงจำของฉัน แล้วรู้ว่าเราสนิทกันมาก แต่มันคงนึกไม่ถึงว่าตัวเองจะแปลงเป็นคุณเพื่อมายั่วฉัน! ท่าทางนั้นยังเป็นฉากจากหนังสือการ์ตูนที่ฉันเคยอ่านเมื่อนานมาแล้วด้วย เขตปีศาจเอาความทรงจำเก่า ๆ ของฉันมาปะติดปะต่อกันมั่วซั่วเลย”