ชาวบ้านในหมู่บ้านนี้ดูเหมือนจะคุ้นเคยกับการใช้กุญแจแบบเก่า แม้แต่ห้องของหลี่ซือก็ล็อกด้วยกุญแจชนิดนี้
อู๋อินเปิดประตูเข้าไปได้โดยแทบไม่ต้องออกแรง เธอลองเขย่าตัวหลี่ซือแต่ปลุกไม่ตื่น จึงใช้พลังวิญญาณแตะหว่างคิ้วของหลี่ซือเล็กน้อย หลี่ซือถึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
พอลืมตาเห็นคนตรงหน้า หลี่ซือก็ทำท่าจะร้องเสียงดังโดยไม่รู้ตัว แต่อู๋อินยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากเป็นสัญญาณให้เงียบ “หลี่ซือ ฉันได้รับคำขอจากเสี่ยวหลินให้มาตามหาคุณ”
พอได้ยินชื่อที่คุ้นเคย หลี่ซือก็รีบพยักหน้า แต่ความหวาดกลัวยังไม่จางหาย ดวงตาทั้งคู่คลอไปด้วยน้ำตา
“กอเชาหยวนไม่ใช่คน! มันจะฆ่าฉัน!” หลี่ซือคว้ามืออู๋อินไว้แล้วร้องไห้ฟ้อง
“พวกเราเพิ่งมาถึงปากหมู่บ้าน ฉันเพิ่งดื่มน้ำที่มันยื่นให้ไปแค่คำเดียวก็หมดสติ พอตื่นมาก็อยู่ในบ้านของกอเชาหยวนแล้ว ฉันได้ยินกอเชาหยวนกับพวกญาติ ๆ คุยอวดกัน ถึงได้รู้ว่าในสายตามัน ฉันไม่ใช่แฟนสาว แต่เป็นเครื่องสังเวยที่ไม่ต้องเสียเงินซื้อ”
“ครอบครัวของกอเชาหยวนกับหัวหน้าเผ่าพาฉันมาที่ศาลเทพาเขา ขังฉันไว้ที่นี่ แล้วยังบังคับให้ดื่มน้ำที่ไม่รู้ว่าใส่อะไรลงไป บอกว่าเป็นการชำระร่าง หลังจากนั้นก็ไม่ให้กินไม่ให้ดื่ม บอกว่ารอให้ร่างกายฉันถูกศาลเทพาเขาชำระจนบริสุทธิ์แล้ว พวกมันก็จะประกอบพิธีบูชาตามกำหนด เพื่อถวายฉันให้เทพารักษ์เขาของพวกมัน”
“หลังจากดื่มน้ำนั่นได้ไม่นาน ฉันก็หมดสติไป”
หลี่ซือไม่เคยเห็นเทพารักษ์เขาที่กอเชาหยวนกับพวกพูดถึง แต่เคยเห็นความศรัทธาและความเคารพที่กอเชาหยวนแสดงออกเวลาพูดถึงเทพารักษ์ของพวกเขา