อู๋อินยิ้มรับคำ
ยังจะมีสัตว์ป่าอีกเหรอ? บนเขานี่เห็นชัด ๆ ว่าไม่มีแม้แต่นกสักตัว
“อ้อ ใช่แล้ว เสี่ยวหลิน หัวหน้าเผ่าเพิ่งบอกว่า เธอเป็นผู้หญิงคนเดียว ไปอยู่บ้านกอเชาหยวนคงไม่เหมาะ บ้านเขาไม่มีผู้หญิงคนอื่นเลย เดี๋ยวจะเสียชื่อเสียงเอา หัวหน้าเผ่าเลยให้เธอย้ายไปอยู่บ้านเขาแทน พอดีทีมถ่ายทำก็พักอยู่บ้านหัวหน้าเผ่าด้วย พวกคุณเป็นคนจากเมืองใหญ่เหมือนกัน จะได้คุยกันแก้เบื่อ”
อู๋อินไม่ถือสา ตอบตกลงทันที
“ไปกันเถอะ อย่าเดินเล่นคนเดียวล่ะ ฉันพาเธอกลับบ้านหัวหน้าเผ่าเอง” ต้าลี่บอก
อู๋อินเดินตามต้าลี่และชาวบ้านคนอื่น ๆ ไป แต่พอกลับถึงบ้านหัวหน้าเผ่า ที่นั่นกลับวุ่นวายเสียงดัง
ดูเหมือนรถที่พาเฉิงอี้หนิงไปโรงพยาบาลในเมืองจะกลับมาแล้ว
ผู้กำกับกำลังยืนกลั้นอารมณ์ด้วยความร้อนใจอยู่ตรงนั้น
“เกิดอะไรขึ้น?” อู๋อินเดินเข้าไปดู เฉิงอี้หนิงกับผู้ช่วยยังอยู่ที่เบาะหลังรถ เฉิงอี้หนิงยังหมดสติ เอนซบอยู่ในอ้อมแขนผู้ช่วย
“ถนนบนเขาที่ออกจากหมู่บ้านเกิดดินถล่ม เส้นทางเดียวที่ออกจากหมู่บ้านถูกปิด หอสัญญาณก็เสีย ตอนนี้พวกเราออกไปไม่ได้ มือถือก็ไม่มีสัญญาณ” เจ้าหน้าที่ทีมถ่ายทำคนหนึ่งตอบอู๋อิน
จากนั้นก็กระซิบกับอู๋อินว่า “เมื่อกี้คุณบอกว่าเฉิงอี้หนิงเป็นอัมพาตใช่ไหม? ตอนนี้เธอก็ยังไม่ฟื้น ผู้กำกับร้อนใจมาก ถ้าเฉิงอี้หนิงตายที่นี่จริง ๆ ทีมถ่ายทำของเราคงจบเห่กันหมด”
ดูท่าเรื่องร้ายนั่นจะแอบลงมือแล้ว ตั้งใจจะจับคนทั้งทีมถ่ายทำไว้เป็นเครื่องสังเวยให้ได้
ท่าทีของหัวหน้าเผ่าเปลี่ยนไปจากตอนแรกแล้ว เขายืนอยู่หน้าประตู โบกมือไล่คนที่มามุงดูให้กลับบ้านไป พลางพูดปัด ๆ ว่า