“ถึงขาจะหายดีแล้ว แต่คนทั้งตระกูลทานก็วุ่นวายกันเหลือเกิน ไม่ใช่คนที่เข้ากับใครได้ง่าย ๆ หรอก” คุณปู่ไช่ยังไม่ค่อยพอใจทานฉือที่เป็นหลานเขยนัก
“คนตระกูลทานพวกนั้นเหรอคะ? พวกเขาทำอะไรฉันไม่ได้หรอกค่ะ” อู๋อินเล่าเรื่องขำ ๆ ที่คนตระกูลทานวิ่งเต้นถามหาเส้นสายไปทั่ว สุดท้ายถึงได้มาหาเธอเพื่อจัดการเธอ
คนทั้งตระกูลไช่ฟังแล้วก็พากันหัวเราะ
“เพราะงั้นอี้หนิงไม่ต้องคิดเลยว่าจะอยู่กับคนตระกูลทานยังไง ฝ่ายตระกูลทานต่างหากที่ควรคิดว่าจะทำยังไงไม่ให้โดนอี้หนิงตี” ไช่เยว่ยืนอยู่ข้างทานฉืออย่างเต็มที่ “คุณปู่คะ อี้หนิงกับคุณน้าแตกต่างกันจริง ๆ ค่ะ”
ไช่เซียงเป็นดอกไม้ที่ตระกูลไช่เลี้ยงไว้ในเรือนกระจก เป็นเถาฝอยทองที่ต้องอาศัยเกาะเกี่ยวพึ่งพาผู้อื่น
แต่อู๋อินเป็นต้นไม้ที่ผ่านลมฝนมาแล้วยังคงเติบโตอย่างแข็งแกร่ง ทุกวันนี้เธอฝ่าฟันอุปสรรค เติบโตอย่างอิสระ จนกลายเป็นต้นไม้ที่แข็งแรงและสูงใหญ่ที่สุดในผืนป่า
อู๋อินไม่จำเป็นต้องพึ่งพาใคร เธอมีความสามารถ ขอเพียงเธอต้องการ ไม่ว่าจะเป็นเส้นสายหรืออำนาจก็ล้วนได้มาอย่างง่ายดาย
เธอไม่ใช่เด็กตัวเล็ก ๆ ที่คุณปู่ไช่กับคุณยายไช่จดจำได้อีกแล้ว ไม่ใช่เด็กที่คอยมองผู้ใหญ่ด้วยความหวาดกลัว ดวงตาเต็มไปด้วยความปรารถนา
คุณปู่ไช่กับคุณยายไช่ทั้งดีใจและปวดใจ
ลูกใครก็รักลูกคนนั้น ถ้าเลือกได้ ผู้ใหญ่คนไหนจะอยากให้ลูกหลานต้องเดินบนเส้นทางที่เต็มไปด้วยหนามกันล่ะ?
ถึงเด็กจะไม่ร้องว่าเจ็บ แต่หนามเหล่านั้นก็ทิ่มแทงเข้าไปในใจของพวกผู้ใหญ่อย่างพวกเขา
“ก็ดีแล้ว” คุณปู่ไช่พูด “นิสัยของเธอดีกว่านิสัยอ่อนโยนของแม่เธอตั้งเยอะ ผู้หญิงต้องดุหน่อยถึงจะดี ยิ่งดุ คนอื่นก็ยิ่งไม่กล้ารังแก”