“ฉันก็ไม่ได้อยากเลือกเอง นายเกลียดพ่อของนาย แล้วทำไมถึงเกลียดฉันด้วยได้ ฉันเป็นแม่ของนายนะ! ทุกอย่างที่ฉันทำก็เพื่อพวกพี่น้องสามคนไม่ใช่หรือไง?”
หลิวจินเหมย์ตะโกนเสียงดัง “หลิวหมิงจู เธอยังมีสำนึกอยู่บ้างไหม!”
“ไม่ได้อยากเลือกเองงั้นเหรอ?” อู๋อินหัวเราะหึ “เมื่อก่อนเฉิงเจิ้งหงเอามีดจ่อคอเธอ ไม่ให้เลิกกับเขาหรือไง?”
“ฉัน...” หลิวจินเหมย์ถูกอู๋อินโต้กลับจนพูดไม่ออก
อู๋อินหันไปมองหลิวหมิงจู “แล้วเธอมีเหตุผลอะไรที่ปฏิเสธไม่ได้? เธออยู่ต่างประเทศ พวกเขาจะไปลากตัวเธอกลับมาจากต่างประเทศได้หรือไง? ถ้าเธอไม่ให้ความร่วมมือ พวกเขาจะทำอะไรเธอได้? พูดให้ตรงก็คือ ลึก ๆ แล้วเธอก็อยากแทนที่ฉัน กลายเป็นเฉิงอี้หนิงไม่ใช่หรือไง”
“ครอบครัวนี้เห็นแก่ตัวเหมือนกันเป๊ะ เป็นพวกชอบโยนความผิดให้คนอื่นทั้งนั้น” ไช่ฉู่เชินเลิกคิ้ว แล้วหันไปบอกตำรวจ “พาพวกเขาไปได้แล้ว ครอบครัวเดียวกันทะเลาะกันไปมา ก็มีแต่คำพูดไม่กี่ประโยคที่เอาแต่โทษคนอื่น ไม่มีอะไรใหม่ให้น่าดูแล้ว”
ทุกคนต่างคิดว่าจะได้เห็นข่าวฉาวใหม่ ๆ เสียอีก
ถึงตอนนี้ สมาชิกทั้งสามคนของตระกูลเฉิงก็ยังไม่มีใครสักคนเสียใจกับความผิดที่เคยทำไว้ สิ่งเดียวที่พวกเขาสำนึก คือเมื่อก่อนน่าจะฆ่าอู๋อินให้ตายไปจริง ๆ
หลิวจินเหมย์ก็เป็น หลิวหมิงจูก็เป็น แม้แต่เฉิงเจิ้งหงที่เป็นพ่อก็เช่นกัน
สมาชิกทั้งสามคนของตระกูลเฉิงถูกตำรวจพาตัวไป อู๋อินรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก กำลังจะกลับไปหาทานฉือ ไช่เยว่ก็เรียกเธอขึ้นมาเสียก่อน
“อี้หนิง!” ไช่เยว่กวักมือเรียกอู๋อิน “หันมาดูสิ ดูว่าใครมาอีก!”