ทานฉือมองประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิทไปแล้ว พลางหัวเราะตาม เสียงหัวเราะนั้นแฝงความจนใจอยู่สองส่วน
คนที่เมื่อคืนก่อนยังแอบย่องมาหาเขาก่อนนอน กับคนเมื่อกี้นี่ ยังเป็นคนเดียวกันอยู่หรือเปล่านะ?
หลังจากกินอาหารเช้ากับคนตระกูลไช่แล้ว อู๋อินก็กลับไปที่ห้องของผู้อาวุโสทั้งสอง เธอใช้พลังชีวิตช่วยเปิดทางเดินของเส้นลมปราณให้พวกเขาก่อน จากนั้นก็ฝังเข็มให้อีกครั้ง ทิ้งกู้ยวนตันไว้สองกล่อง แล้วสะพายกระเป๋าออกไป
อู๋อินเติบโตที่เมืองเอช จึงคุ้นเคยกับที่นี่เป็นอย่างดี ตอนนี้ความทรงจำก็กลับคืนมาแล้ว พอมองถนนทุกสายของเมืองเอช อู๋อินก็รู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่
เธอเลือกจอดที่จัตุรัสแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโรงแรม ที่นี่เป็นจัตุรัสชุมชน บนลานมีแผงขายของตั้งอยู่มากมายแล้ว อู๋อินขอยืมเก้าอี้จากลุงเจ้าของแผงข้าง ๆ พอนั่งลงก็หยิบข้าวของออกมาทีละชิ้น
เริ่มจากขาตั้งโทรศัพท์ ตามด้วยคิวอาร์โค้ดรับเงิน แล้วก็ป้ายโฆษณาที่เธอใช้จนแทบพัง
“หนูหน้าไม่คุ้นเลยนะ มาตั้งแผงครั้งแรกเหรอ? ขายอะไรล่ะ?” ลุงขายของเล่นเด็ก พอให้เธอยืมเก้าอี้แล้วก็ชวนคุยต่อ
อู๋อินหยิบช็อกโกแลตใส่ปาก ใช้ปลายนิ้วชี้ตัวอักษรบนแผ่นกระดาษแข็งให้ลุงอ่านเอง
ลุงชะโงกมองแวบหนึ่งก็หัวเราะออกมา ก่อนจะเรียกเจ้าของแผงที่คุ้นเคยแถวนั้นให้มาดูด้วยกัน
“สาวสมัยนี้มาตั้งแผงดูดวงกันแล้ว สดใหม่จริง ๆ” ลุงพูดยิ้ม ๆ
เจ้าของแผงสาวคนหนึ่งจำอู๋อินได้ทันที เธอตื่นเต้นจนต้องยกมือปิดปาก ข่มใจไม่ให้กรี๊ดออกมา แล้วรีบพูดกับทุกคนว่า “ลุงคะ หนูรู้จักเธอ เธอเป็นคุณหมอเต๋าที่เก่งมาก! ไม่คิดเลยว่าชาตินี้จะได้มาตั้งแผงอยู่ข้างคุณหมอเต๋าด้วย!”