ครอบครัวจางเก็บเงินไม่ค่อยได้ ตอนหนุ่มๆ พอจะมีเก็บไว้บ้าง แต่ก็ทนไม่ไหวที่ลูกชายทั้งสามคนแต่งงานกันทีละคนๆ
เพิ่งจะปีนี้เองที่ต้าหยวนกับพี่ๆ โตขึ้นมาบ้าง ช่วยทำงานบ้านได้ ติงซื่อถึงมีเงินเก็บอยู่สี่ห้าตำลึง
สี่ห้าตำลึงสำหรับจัดโต๊ะจีนก็พอ แต่ติงซื่อรู้ดีว่ามือไม้ต้องมีเงินติดตัวไว้เผื่อเหตุฉุกเฉิน คิดไปคิดมา เธอก็หยิบเงินสองตำลึงออกมาให้สามีจางป่านซาน
"ให้ลูกคนโตไปซื้อหมูสามชั้นที่ตลาดสักยี่สิบกว่าจิน แล้วซื้อปลาเฉาเผา (white carp) มาสองสามตัว ที่เหลือถ้ายังพอ ก็ซื้อเต้าหู้กลับมาสักสองสามจิน"
หมูสามชั้นราคาถูกกว่าหมูมันล้วน แต่แพงกว่าหมูแดง ถือเป็นราคากลางๆ
ปลาเฉาเผาเป็นปลาที่ถูกที่สุด อย่างนี้ถึงเมนูจะไม่ใช่ของชั้นดี แต่ก็พอผ่านตาไหว สองตำลึงน่าจะพอใช้...
จางป่านซานไม่ยื่นมือไปรับ เขาหน้าบึ้ง ไม่ค่อยพอใจ
"คราวก่อนบ้านเฒ่าเจ้า หลานชายทำขวัญเดือน ยังได้กินปลาไนเลย แล้วเขายังมีกับข้าวเรียกน้ำย่อยสี่อย่างด้วยนะ!"
ไอ้แก่บ้านี่! ติงซื่อเหลือบตามองเขาอย่างดูหมิ่น "ฉันบอกกับลูกสะใภ้คนโตแล้ว ว่าวันจัดงานจะฆ่าไก่ตัวผู้สองตัวที่บ้าน แช่ผักแห้งไว้ นับเป็นกับข้าวเรียกน้ำย่อยได้อีกอย่าง แล้วก็เจียวไข่ด้วย"
"วางใจได้!"
ติงซื่อยัดเงินใส่ฝ่ามือเขา "ไม่ทำให้ลูกสาวสุดที่รักของนายต้องลำบากหรอก"
จางป่านซานถูกจี้จุดอ่อน หน้าแก่ๆ ขึ้นสีแดง รับเงินมาอย่างเขินๆ "ฉัน...ฉันไม่ได้ความหมายแบบนั้น..."
"ไม่ได้ความหมายแบบไหน?"
ติงซื่อเหลือบตามองเขา "ตั้งแต่เป่าจูเข้ามาในบ้าน นายมีใครอยู่ในสายตาอีกไหม? ลูกชายสามคนแต่งงาน รวมกันแล้วยังไม่เห็นนายใส่ใจขนาดนี้เลย"
จางป่านซานหัวเราะแหะๆ ไม่กล้าตอบ
เขาเก็บเงินใส่หน้าอก หันไปหาจางโหย่วจิน "ลูกคนโต! พรุ่งนี้เช้าไปตลาดกับพ่อ!"
จางโหย่วจินกำลังผ่าฟืนอยู่หลังบ้าน ได้ยินก็วางขวาน ตบเศษไม้บนตัว "พ่อ ไปตลาดทำไม?"
"ซื้อเนื้อ! ซื้อปลา!"
จางป่านซานเสียงดัง "จัดโต๊ะจีน!"
จางโหย่วจินงงไปครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้มตอบ "อ้อ! งั้นเดี๋ยวผมไปยืมเกวียนลาจากในหมู่บ้านนะ"
"ไม่ต้อง!"
จางป่านซานโบกมือ "พ่อลูกเดินไปก็พอ!"
อากาศหนาว ขับเกวียนลาไม่สู้เดิน ยังจะได้ไม่ต้องหดมือหดเท้า
เช้าวันรุ่งขึ้น พ่อลูกออกจากบ้าน เดินไปตามถนนดินมุ่งหน้าตลาด
แดดกำลังดี จางโหย่วจินเอามือซุกแขนเสื้อ มองพ่อที่เดินนำหน้าด้วยฝีเท้ากว้างๆ รู้สึกว่าท่านแก่ยังมีแรงฮึดสู้กว่าตัวเองเสียอีก...
ถึงตลาด พ่อลูกตรงไปที่ร้านขายเนื้อ
จางป่านซานเลือกหมูสามชั้นยี่สิบกว่าจิน มันและแดงสลับกัน ดูแล้วน่าทาน
ซื้อเนื้อเสร็จ ทั้งคู่ก็ไปที่แผงปลา ซื้อปลาเฉาเผามาสองสามตัว ปลาใหญ่ดิ้นดิ๊กๆ สาดน้ำใส่จางโหย่วจินเปียกไปทั้งตัว
"พ่อ"
จางโหย่วจินเช็ดหน้า "เงินยังเหลืออยู่บ้าง ซื้อเต้าหู้ไหม?"
จางป่านซานชั่งน้ำหนักเหรียญทองแดงในมือ คิดอยู่ครู่หนึ่ง "ซื้อสิ! แล้วก็แล่หมูมันอีกสองสามจิน"
หมูมันเอาไปตุ๋นซีอิ๊ว อร่อยกว่าหมูสามชั้นอีก คำเดียวเข้าไป อ้วนๆ ฉ่ำๆ ในปาก หอมจนไม่ต้องพูดถึง!
จางโหย่วจินหน้าบึ้ง "เหลือแค่ยี่สิบกว่าไถ่ (อัฐ) เอง ไม่พอซื้อหมูมันหรอก"
สองตำลึง ติงซื่อคิดแล้วคิดอีก โดยพื้นฐานแล้วไม่มีทางเหลือเกิน
จางป่านซานได้ยินว่าเงินไม่พอ ก็หมดแรง คนแก่บ้านี่ขี้เหนียวเกินไปแล้ว นานๆ ทีบ้านจะมีเรื่องดีๆ แบบนี้ ให้แค่สองตำลึง ไม่ให้เกินมาอีกสักสี่สิบห้าสิบไถ่เลยหรือไง?
เขาขมวดคิ้วด้วยความกังวล แต่ไม่นานก็คิดหาทางออกได้
"เจ้าของร้านขายเนื้อคนนั้น ฉันจำได้ว่าเป็นบ้านเดียวกับบ้านเกิดแม่ยายคนโตของเรานี่นา?"
จางโหย่วจินไม่เข้าใจ แต่ก็พยักหน้า
จางป่านซานยิ้มมองเขา "งั้น...ไว้เธอไปขอเครดิตเขาสักเจ็ดแปดจิน"
"ไม่ได้หรอก!"
จางโหย่วจินตกใจจนตากลมโต โบกมือทั้งสองข้างราวกับกังหันลม
"เครดิตเนื้อมา แล้วฉันจะเอาอะไรไปใช้เขาล่ะ?"
เงินในบ้านแม่เป็นคนเก็บทั้งหมด ขอเครดิตง่าย แต่เงินที่ใช้หนี้จะเอาที่ไหน?
"ดูความกล้าตัวเองสิ!"
จางป่านซานมองเขาอย่างผิดหวัง "ก็แค่หนึ่งร้อยสองร้อยไถ่เอง พรุ่งนี้พ่อจัดการเอง ไม่ต้องเป็นห่วง!"
จางโหย่วจินได้ยินว่าไม่ต้องเป็นห่วง แล้วพ่อก็ยืนกรานจะซื้อ ก็ต้องทำตามคำสั่ง
เจ้าของร้านแซ่หลิว ผู้คนเรียกว่าหมอลิว เป็นชายร่างใหญ่ หน้านักเลง ตอนนี้นั่งอยู่หลังเขียงกำลังแกะกระดูก
เห็นจางโหย่วจินเดินมา เขาเงยหน้าขึ้นถามเสียงห้าว "ลูกคนโตบ้านจาง? จะซื้ออะไรอีก?"
"ลุงลิว"
จางโหย่วจินยิ้มประจบ "พ่อ...ผมอยากขอเครดิตหมูมันอีกเจ็ดแปดจิน"
มีดในมือหมอลิวหยุดชะงัก เขาเหลือบตามอง "เครดิต?"
"ครับ..."
จางโหย่วจินหน้าแดงก่ำ "บ้านจัดโต๊ะ เงินไม่พอ ขอรับรองว่า อีกไม่กี่วันจะเอามาใช้ให้ครบ"
หมอลิวไม่พูดอะไร แค่มองไปที่จางป่านซานที่ยืนอยู่ไกลๆ
จางป่านซานยืนเท้าแขนอยู่ตรงนั้น เห็นสายตาอีกฝ่ายมองมา ก็ยิ้มอย่างเก้ๆ กังๆ
ครอบครัวจางถึงจะจน แต่ไม่เคยขอเครดิตใคร บางทีมือไม้ตึงตัว ก็แค่ขอยืมเงิน
คนบ้านจางหมอลิวก็รู้จัก ลูกสะใภ้คนโตของบ้านนี้ยังเป็นคนบ้านเดียวกันกับเขา หมอลิวไม่กลัวพวกเขาจะเบี้ยว มีดในมือฟันลงไป ได้หมูมันชิ้นหนาๆ มันๆ
ปลายมีดแหย่รู เอาเชือกฟางร้อย ส่งให้จางโหย่วจิน "แปดจิน หนึ่งร้อยสามสิบแปดไถ่ ถ้าไม่สะดวก คราวหน้าค่อยเอาข้าวสารสี่สิบห้าจินมาให้ก็ได้!"
ข้าวตอนนี้จินละประมาณสามไถ่ สี่สิบห้าจินก็ถือว่าสมเหตุสมผล
จางโหย่วจินพยักหน้า ขอบคุณไม่ขาดปาก "ขอบคุณพี่ลิวมาก!"
หมอลิวโบกมือ เช็ดคราบเลือดบนเขียงกับผ้ากันเปื้อน "ขอบคุณอะไร หมู่บ้านเดียวกัน เจอกันทุกวัน คราวหน้ากินเนื้อก็แวะมาใหม่!"
พ่อลูกกลับบ้านอย่างเต็มไม้เต็มมือ ถึงหมู่บ้านก็ตอนแดดเที่ยงพอดี
ใต้ต้นไทรใหญ่หน้าหมู่บ้าน มีผู้หญิงหลายคนนั่งรวมกลุ่มกัน เห็นพวกเขาหาบเนื้อปลากลับมา ก็พากันแห่มาดู
"ลุงป่านซาน ซื้อเนื้อตั้งเยอะแยะเลยนะ"
"แน่นอนสิ!"
จางป่านซานยืดอก "จัดโต๊ะให้ลูกสาวฉัน ไงจะต้องซื้อเยอะหน่อย!"
"โอ้ย เป่าจูนี่ช่างมีวาสนาจริงๆ"
ป้า wang ยิ้ม "รักยิ่งกว่าลูกแท้ๆ เสียอีก!"
"เป่าจูคือลูกแท้ๆ ของฉัน!"
จางป่านซานเบิกตา "ใครกล้าพูดว่าเป็นเด็กเก็บ ฉันจะเอาเรื่อง!"
เสียงเขาดังขนาดนั้น ทำเอาป้าวังตกใจไปเลย ไม่กล้าพูดอะไรอีก
ผู้หญิงคนอื่นก็พากันยิ้มประจบ ไม่มีใครกล้าไปแหย่ให้เขาหงุดหงิด
จางโหย่วจินยืนส่ายหน้าอย่างขมขื่น หาบของรีบเดินกลับบ้าน
ถึงหน้าประตู จางป่านซานส่งกระบุงให้ลูกชายคนโต "ให้เมียเธอกับเมียน้องคนรองจัดการเลย"