จงซีหรานเผลอเม้มริมฝีปากที่แห้งเล็กน้อย แล้วเหลือบมองฉีซือเหนียน
จะ...จูบดีไหม?
นอกจากตอนที่ต้องเข้าห้องนอนกับตอนที่เขาโกรธครั้งนั้น เขาไม่เคยจูบเธอเลย
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการจูบในที่สาธารณะแบบนี้
เขามีนิสัยเย็นชาและเคร่งขรึมเป็นทุนเดิม แค่ได้จูงมือเธอออกมาข้างนอกก็ถือว่าดีมากแล้ว
ให้จูบเธอต่อหน้าคนมากมายแบบนี้...
เธอคิดว่าฉีซือเหนียนไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้ลงได้
เธอเงยหน้าขึ้น มือที่กำไมค์แน่นขึ้นเล็กน้อย
แล้วก็เป็นอย่างที่คิด ได้ยินฉีซือเหนียนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "ภรรยาผมขี้อายมาก กลับบ้านค่อยจูบกัน"
มือของจงซีหรานคลายออกเล็กน้อย
ถ้าเขาจะจูบเธอจริงๆ เธอก็คงตื่นเต้นไม่น้อย แต่พอเขาไม่จูบ เธอกลับไม่ได้รู้สึกดีใจอะไรนัก
นิ้วโป้งของเธอเบาๆ ลูบไปมาบนนิ้วชี้ ในใจก็รู้สึกงงว่าความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองคืออะไรกันแน่
ทันใดนั้นจากใต้เวทีก็มีเสียงตะโกนที่แหบจนเสียงแตกดังลั่นขึ้นมา "จูบสิ! จูบไปเลย! ฉีซือเหนียน คุณเป็นผู้ชายหรือเปล่า!!!"
จงซีหราน: "..."
ทั้งงานระเบิดเสียงหัวเราะ
แม้แต่ฉีซือเหนียนเองก็กลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่
พิธีกรหญิงประกาศตัดเค้ก หลังจากแบ่งเค้กให้ทุกคน งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จก็จบลงอย่างสมบูรณ์
จงซีหรานใช้สองมือจับชายกระโปรงค่อยๆ เดินลงจากเวที แต่หางตายังคงจับจ้องอยู่ที่ฉีซือเหนียนข้างกายตลอดเวลา
ตอนลงบันได ฉีซือเหนียนก้มตัวลง ยื่นมือไปช่วยเธอจับชายกระโปรงขึ้น
สีหน้าเธอเรียบเฉย แต่ในใจกลับเหมือนน้ำอัดลมเพิ่งเปิดฝา ที่มีฟองเล็กๆ ผุดขึ้น ๆ ลง ๆ
ทีมงานหลักทยอยออกจากงาน ผู้คนใต้เวทีก็เริ่มแยกย้ายกันไปอย่างช้าๆ
ฮั่วซินประสานมือ วางแขนบนราวระเบียงชั้นสอง มองดูเหตุการณ์บนเวทีอยู่นานสองนานก็ไม่ขยับ
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกปวดร้าวบางอย่าง
สาวน้อยข้างกายใจอ่อนลงไปโดยไม่รู้ตัว อดถามเขาไม่ได้ "คุณ...ยังไม่ไปอีกเหรอ?"
"กำลังจะไปแล้วล่ะ" ฮั่วซินพยักหน้า แล้วพูดซ้ำอีกครั้ง "กำลังจะไปแล้วจริงๆ"
กลับมาที่ห้องหลังเวที จงซีหรานเหลือบมองฉีซือเหนียนหนึ่งที "ฉันขอเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ"
"ไม่ต้องเปลี่ยน" เสียงเขาค่อนข้างแหบ