ริมฝีปากของเขาบางเฉียบ เย็นเยียบราวกับไอหนาวในฤดูหนาว แต่เมื่อประทบลงมา กลับกลายเป็นเปลวไฟที่ลุกโชน
จงซีหรานหลับตาลง คางยกขึ้นเล็กน้อย
มือทั้งสองของเขาร้อยประสานกับมือของเธอ ออกแรงเพียงเล็กน้อยก็กลายเป็นสิบนิ้วประสานกอดกันแน่น แขวนค้างอยู่กลางอากาศ
ท่าทางที่ไม่อาจขึ้นหรือลงได้
เธอราวกับถูกห้อยไว้ตรงนั้น
บางทีความมืดอาจเหมาะกับการซ่อนทุกสิ่ง
จงซีหรานรู้สึกอยากลืมตาขึ้นมาทันใด
เธอมองไม่เห็นสีหน้าของเขา เพียงรู้สึกว่าหน้าผากของเธอเฉียดผ่านปกเสื้อที่แข็งกระด้างของเขา และสัมผัสได้ถึงจุมพิตที่ลึกขึ้นเรื่อยๆ
อ่อนโยนและเย้ายวน
เสียงหายใจลอยอยู่ข้างหู
จงซีหรานอยากจะดึงมือข้างหนึ่งออก แต่กลับถูกเขารั้งแน่นขึ้น
มือซ้ายของเธอหยิกเขาเบาๆ เขารู้สึกได้ จึงปล่อยมือ
ไม่รู้ว่าทำไม จงซีหรานจึงยื่นมือไปดึงเน็คไทที่อยู่รอบคอของเขา
การจูบของเขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
เพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆ เขาก็กดจูบเธอหนักขึ้น มือของเขาไปดึงเสื้อที่คอเสื้อของเธอ
"อย่า" จงซีหรานตั้งสติได้ในทันที รั้งมือของเขาไว้ "ยังอยู่ใต้ตึกในหมู่บ้านอยู่เลย"
ถ้าไปต่อกันอีก พรุ่งนี้คงได้ขึ้นหัวข้อข่าวแน่ๆ
ฉีซือเหนียนดึงมือกลับ จ้องมองเธอด้วยสายตาหมองคล้ำ ลงจากรถโดยไม่พูดอะไรสักคำ อ้อมจากหน้ารถไปอีกฝั่ง เปิดประตู แล้วอุ้มเธอลงมาในแนวนอน
ไฟในโถงบันไดสว่างขึ้น
หน้าประตูลิฟต์ จงซีหรานหน้าแดงราวกับคนเมาเหล้า
เธอก้มหน้าซุกเข้าไปในอ้อมแขนของฉีซือเหนียน ไม่กล้าที่จะมอง
รอลิฟต์ ขึ้นลิฟต์ ถึงที่หมาย
เพียงไม่ถึงสิบกว่าวินาที ไฟเล็กๆ ในใจราวกับได้เจอกับหญ้าแห้งในทุ่งร้างฤดูหนาว กลายเป็นเปลวเพลิงที่ลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง
ผลักประตูเข้าไป ฉีซือเหนียนอุ้มเธอตรงเข้าห้องนอนใหญ่ แล้วโยนเธอลงบนเตียง
เธอกัดริมฝีปากมองเขา
เขาดึงเน็คไทออกแล้วโยนทิ้ง ก่อนจะกดร่างลงมา
จงซีหรานหลับตา ถอดแว่นตาของเขาออก
ได้ยินเขาพูดว่า "ชุดเธอนี่จะแกะยังไง..."
"อย่าทำเสีย..."
"เสียก็เสียสิ ฉันชดใช้ให้"