นอกหน้าต่างรถเป็นค่ำคืนอันเงียบสงัด
สีหน้าของฉีซือเหนียนในความมืดมิดมองไม่ชัด
บรรยากาศละมุนบางอย่างแผ่ขยายไปทั่วห้องโดยสารที่คับแคบ
ฉีซือเหนียนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ผมกลับไปที่บริษัทเพื่อเอาเอกสารสัญญา พนักงานรักษาความปลอดภัยบอกว่าคุณยังอยู่บนชั้นบน ผมเลยโทรหาคุณ”
ถ้าพิจารณาให้ละเอียด คำพูดของเขามีช่องโหว่อยู่
ตัวอย่างเช่น ถ้าเขาขึ้นไปข้างบนแล้ว ทำไมต้องรอเธออยู่ข้างล่าง หรือพนักงานรักษาความปลอดภัยจะรู้ได้อย่างไรว่าเธอยังอยู่บนชั้นบน
แต่จงซีหรานไม่ค่อยเข้าใจชีวิตประจำวันของเขามากพอ คิดไปเองว่าเลขาคงไปเอาเอกสารสัญญาแล้ว และฉีซือเหนียนได้กำชับฝ่ายรักษาความปลอดภัยให้จับตาดูความเคลื่อนไหวของเธอ
จงซีหรานพยักหน้าช้าๆ พยักหน้าเสร็จก็นึกขึ้นได้ว่าฉีซือเหนียนมองไม่เห็น จึงส่งเสียง “อ้อ” ตามไป
รถจอดลงในตอนนี้
คนขับรถเปิดไฟในรถ กล่าวด้วยความนอบน้อม “คุณฉี คุณนาย ถึงแล้วครับ”
ประตูรถเปิดออกช้าๆ ฉีซือเหนียนลงจากรถ จงซีหรานตามลงไป เห็นเขายืนรอเธออยู่ที่เดิม จึงพูดว่า “ไปกันเถอะ”
เธอชี้ไปที่หน้าร้านด้วยปลายคาง แล้วเดินตรงเข้าไป
ฉีซือเหนียนก้มหน้ามองแขนตัวเอง ก่อนจะเดินตามเข้าไป
ในตอนนี้ร้านแทบไม่มีลูกค้า
พื้นที่ส่วนใหญ่ปิดไฟแล้ว เหลือเพียงไฟตรงมุมที่ยังสว่างอยู่
ทั้งคู่ถูกพาไปนั่งที่บริเวณที่นั่งบริการ
สั่งอาหารเสร็จ จงซีหรานมองฉีซือเหนียนที่นั่งอยู่ตรงข้าม แล้วพูดว่า “นี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่เราออกมาทานข้าวคนเดียวสองคนหลังจากแต่งงานกัน”
“อื้ม” ฉีซือเหนียนมองเธอ “คุณชอบออกมาทานข้างนอกเหรอ?”
“ก็พอได้” จงซีหรานยิ้ม “แค่นึกขึ้นมาได้เฉยๆ พูดไปอย่างนั้นเอง”
หม้อไฟแดงเดือดปุด ๆ พลุ่งฟอง อาหารถูกยกมาเสิร์ฟ
จงซีหรานลุกขึ้นเตรียมจะลงเนื้อในหม้อ ฉีซือเหนียนยกมือขึ้น “ผมจัดการเอง”
เขาลงเนื้อในหม้ออย่างคล่องแคล่ว
จงซีหรานมองเขา
ฉีซือเหนียนพูดเสียงเรียบ “ไม่มีคนนอก คุณพักผ่อนได้ตามสบาย”