จงซีหรานนึกขึ้นได้ทีหลังว่าตัวเองตื่นเต้นเกินไปหน่อย
เธอถึงกับไม่ทันได้คิดอะไร แค่ทำตามความรู้สึกในตอนนั้นพุ่งเข้าไปกอดฉีซือเหนียน
ฝ่ามือที่แนบอยู่บนอกของฉีซือเหนียนเริ่มร้อนขึ้นมา
เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ออกจากอ้อมกอดเขาอย่างเขินๆ อยากจะพูดอะไรเพื่ออธิบาย แต่คิดอยู่นานก็คิดไม่ออกว่าจะพูดยังไง
สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านปลายผม ผ่านฝ่ามือ ค่อยๆ พัดพาความอบอุ่นที่ฉีซือเหนียนทิ้งไว้ให้จางหายไป
สุดท้ายก็เป็นฉีซือเหนียนที่เปิดประตูรถออกมา ช่วยคลายความเขินอายของเธอ
"ขึ้นรถก่อน"
เธอส่งเสียงรับ แล้วกำลังจะขึ้นรถ จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ทีหลัง "ฉันรีบลงมาเกินไป ลืมเก็บแบบร่างที่วาดไว้ คงไม่เป็นไรใช่ไหม?"
ฉีซือเหนียน: "ระบบรักษาความปลอดภัยของบริษัทถือว่าใช้ได้"