ฉีซือเหนียนยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับคำพูดเบาๆ เพียงประโยคเดียวของเขาสามารถตัดสินความเป็นความตายของใครคนหนึ่งได้
หนานซูมองฉีซือเหนียนอย่างไม่อยากเชื่อ: "คุณสงสัยฉันเหรอคะ? ฉันติดตามคุณมาสี่ปี ปฏิบัติหน้าที่อย่างขยันขันแข็งมาตลอด คุณมีหลักฐานไหมคะ?"
ฉีซือเหนียนพูดเสียงเรียบ: "ถ้าไม่เห็นแก่ที่เธอยังพอตั้งใจทำงานอยู่ ครั้งก่อนฉันคงไล่เธอออกไปแล้ว"
หนานซูตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง
"ส่วนหลักฐาน..." เสียงของฉีซือเหนียนแผ่วเบามาก "ฉันไม่ใช้ใคร ไม่จำเป็นต้องมีหลักฐาน"
แบบนี้ก็ได้เหรอ?
จงซีหรานรู้สึกสะใจขึ้นมาทันที
หนานซูเดินออกไปทั้งที่รับความกระทบกระเทือนอย่างหนัก
อารมณ์ห่อเหี่ยวของจงซีหรานดูเหมือนจะดีขึ้นเพราะเรื่องนี้ไม่น้อย
เธอไม่คิดว่าฉีซือเหนียนจะไล่หนานซูออกอย่างเด็ดขาดเพื่อปกป้องเธอ
ด้วยความรู้สึกอยากตอบแทนบุญคุณ เธอเดินไปข้างๆ ฉีซือเหนียนแล้วพูดเบาๆ: "ขอบคุณค่ะคุณฉี"
ฉีซือเหนียน: "ฉันต่างหากที่ควรขอโทษ เมื่อวานควรให้เธอขึ้นไปเก็บภาพให้เรียบร้อย"
"จะไปโทษคุณได้ยังไงล่ะ"
เมื่อวานก็เป็นฉีซือเหนียนที่เรียกให้เธอขึ้นไป ตอนนั้นต่อให้เรียกเธอก็คงขี้เกียจไม่ขึ้นไปหรอก
จงซีหรานพูด: "ฉันจะซื้อแท็บเล็ตวาดรูป ต่อไปจะได้สำรองไฟล์ไว้ในคอมพิวเตอร์ทันที"
เธอสั่งซื้อของในโทรศัพท์ไปพลางก็พลันนึกขึ้นได้บางอย่าง จึงถามฉีซือเหนียน: "แต่ว่า เมื่อกี้คุณบอกว่าครั้งก่อนจะไล่เธอออกแล้ว เพราะอะไรเหรอ?"
ฉีซือเหนียนหยุดไปครู่หนึ่ง: "ไม่มีอะไร"
·
โชคดีที่โปรเจกต์ "ไซเบอร์พังค์" ได้เวลาเหลือเฟือจากการประชุมครั้งก่อน จงซีหรานจึงได้รวบรวมสติคิดทบทวนใหม่ และในสองเดือนต่อมาเธอก็ใช้เวลาอยู่ในออฟฟิศของฉีซือเหนียน วาดภาพคอนเซปต์ชุดก่อนหน้าขึ้นมาใหม่ทั้งหมด