ฮั่วซินทาบตัวลงกับพวงมาลัย แล้วก็หัวเราะออกมาเบา ๆ: "แกโกรธมากใช่ไหม? ถึงได้ไม่ยอมให้เธอลงมาหาฉัน"
ฉีซือเหนียนพูดเสียงเรียบ: "เธอมีเบอร์แก มีวีแชทแก แล้วก็มีเพื่อนร่วมกันอีกตั้งมากมาย ต่อให้ฉันไม่ยอม ฉันจะเฝ้าเธอทั้ง 24 ชั่วโมงจนไม่มีเวลาแม้แต่จะตอบข้อความแกได้เลยงั้นเหรอ?"
ฮั่วซินกัดฟัน นิ่งเงียบ
ฉีซือเหนียนถามขึ้นอีก: "แกไปหรือไม่ไป?"
น้ำเสียงข่มขู่
ฮั่วซินมือกำพวงมาลัยแน่น ครู่หนึ่ง เขาก็เหยียบคันเร่ง
รถเคลื่อนไปข้างหน้า จงซีหรานโล่งอก
ในตอนที่จงซีหรานคิดว่าฮั่วซินคงไปแล้ว รถคันนั้นกลับจอดเบรกกะทันหันกลางปากทางเข้าหมู่บ้านตรงหน้า แล้วเลี้ยวกลับมาจอดอยู่กับที่ หัวรถชี้ตรงเข้ามาทะกับหัวรถของฉีซือเหนียน
ฉีซือเหนียนตอนนี้ก็สตาร์ทรถด้วย
รถสองคันอยู่ในช่วงจังหวะสะสมพลัง ประหนึ่งว่าวินาทีถไปถึงะต้องชนกันจนแหลกสลาย
จงซีหรานรีบโทรหาฉีซือเหนียน
หน้าอาคาร รถสองคันเคลื่อนที่ออกพร้อมกัน เกือบจะพุ่งเข้าชนกันตรง ๆ ทันที
ฉีซือเหนียนเหยียบเท้าอยู่บนคันเร่ง เห็นสายเรียกเข้าจากจงซีหราน ในจังหวะที่กำลังจะชนกับรถของฮั่วซิน เขาก็หักพวงมาลัย แล้วเหยียบบอดให้ได้รี่ยงแรง
อีกฝ่ายก็ทำแบบเดียวกัน
หัวรถสองคันหันเฉียดประ, ผ่านกระจกคน ต่างคนต่างสบตากัน
ฉีซือเหนียนรับสาย เสียงของจงซีหรานที่ยังตื่นตกใจยังดังมา: "เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?"
"ไม่เป็นไร" เขาตอบเสียงเบา
จงซีหรานนิ่งคิดอยูครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยขึ้นอย่างเสียด้วยความเข้มๆ: "ขอใช้มือถือของเธอคุยกับเขาสักหน่อยได้ไหม?"
เขทั้งโกรธ แต่คำถามนี้ก็เป็นการให้เกียรติเขาอยู่บ้าง
ที่เธอบ่โทรหาฮั่วซินโดยตรง ก็ในตัวมันเองก็คือการสื่อถึงท่าทีอย่างหนึ่ง
ฉีซือเหนียนกดปุ่มลดกระจกหน้าจดสีหน้าเรียบเฉย
ฮั่วซินก็ลดกระจกลงช้า ๆ เช่นกัน
ฉีซือเหนียนยื่นโทรศัพท์ให้: "ภรรยาฉันหาแก"
ฮืซินชะงักไปเล็กน้อย
แล้วก็รับเอามือถือไป
"ว่า...." เสียงของเขาสั่นจนแทบจะควบคุมไม่ได้