ตอนที่ 63 กล้ามาดักรอฉันถึงใต้บ้าน

จงซีหรานชะงักไป คิดไม่ถึงว่าฮั่วซินจะกล้าขนาดนี้ สัญชาตญาณทำให้เธอชะโงกมองไปทางหน้าต่าง—ม่านปิดอยู่

อ่าวเฟ่ยชุ่ยคือบ้านแต่งงานของพวกเขา เป็นหมู่บ้านระดับไฮเอนด์ที่ดูแลแบบปิด ซึ่งเดิมทีก็เป็นโครงการที่บริษัทฉีซื่อพัฒนาเอง

ฉีซือเหนียนเก็บสองชั้นที่มีสภาพแวดล้อมดีที่สุดไว้ และเมื่อตกแต่งก็เจาะเพดานเชื่อมชั้นบนล่างเข้าด้วยกัน

ห้องนอนใหญ่ของพวกเขาอยู่ชั้น 6 ถ้าไม่ได้ปิดม่าน ก็คงเห็นตัวฮั่วซินจริง ๆ

จงซีหรานรีบกดปิดหน้าจอมือถือ แล้วหันไปมองฉีซือเหนียน

สายเกินไปแล้ว

ฉีซือเหนียนหัวเราะเย็นชา สีหน้าแบบนั้นเห็นได้ชัดว่าเห็นเนื้อหาข้อความแล้ว

เขาดึงผ้าห่มออกแล้วลุกจากเตียงเดินออกไปทันที

จงซีหรานรีบลงจากเตียงตามไป คว้าแขนเขาไว้: "ฉีซือเหนียน อย่า—"

ฉีซือเหนียนหันหน้ากลับมาไร้ความรู้สึก

แววตาของเธอแฝงความหวาดกลัว: "ฉันจะไม่ไปหาเขา นายอย่าไปเลย"

เธอกลัวว่าพวกเขาจะลงไม้ลงมือกันจริง ๆ

เธอกำมือเขาแน่น น้ำเสียงมีคำวิงวอนเจือปน "เรานอนกันเถอะ ได้ไหม?"

ฉีซือเหนียนไม่พูดอะไร

จงซีหรานลองดึงเขากลับอย่างลองเชิง เขาก็ปล่อยให้เธอดึงกลับมาที่เตียง

ขึ้นเตียงมาแล้ว จงซีหรานก็มุดเข้าไปในอ้อมแขนเขาด้วยตัวเอง เพื่อปลอบโยนเขา

เธอรู้สึกกลัวนิดหน่อย เขารับรู้ได้ จึงเอ่ยปาก: "นอนเถอะ"

น้ำเสียงของเขาจืดชืดสุด ๆ

นิ้วของจงซีหรานเผลอกำชายเสื้อนอนของเขาที่หน้าอกไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ถามว่า "นาย... รู้สึกว่านี่มันน่ารำคาญไหม?"

ฉีซือเหนียนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

จงซีหรานกระซิบถามต่อ "นายไม่คิดจะหย่ากับฉันจริง ๆ ใช่ไหม?"

เธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม ยิ่งฮั่วซินกดดันเธอมากเท่าไร เธอกลับยิ่งอยากกอดอ้อมแขนที่เป็นเหมือนท่าเรือหลบภัยของฉีซือเหนียนมากขึ้นเท่านั้น