ไม่ยากเลยที่จะเดาว่าจงซีหรานต้องไปงานเลี้ยงสุราตอนไหน
ก็ตอนที่เพิ่งเข้าสู่วงการและต้องหานักลงทุนยังไงล่ะ
เธอไม่เคยขอความช่วยเหลือจากเขาเรื่องส่วนตัว เขาจึงไม่เคยถาม
หรืออาจจะจงใจเลี่ยงเธอด้วยซ้ำ เพราะการกักเธอไว้แบบนี้ทำให้เขารู้สึกผิด
โดยเฉพาะตอนที่เธอต้องจำใจอยู่กับเขา เขามักจะรู้สึกว่าตัวเองเป็นสัตว์เดรัจฉาน
เธอไม่เคยใช้ชื่อเขาอ้าง จึงไม่มีใครรู้ว่าเธอเป็นภรรยาของฉีซือเหนียน
เธอเป็นผู้หญิงตัวคนเดียวต้องไปเผชิญหน้ากับงานเลี้ยงสุราเป็นว่าเล่น แค่ฉีซือเหนียนคิดภาพนั้นก็เจ็บปวดใจแล้ว
เขาเสียใจ
เสียใจมาก
จงซีหรานกุมมือเขาตอบ น้ำเสียงผ่อนคลาย: "จะโทษคุณได้ยังไง? ตอนนั้นคุณก็ยังไม่รักฉัน และคุณก็ช่วยตระกูลจงไปมากแล้ว อีกอย่างฉันก็อยากหานักลงทุนด้วยตัวเอง"
ฉีซือเหนียนมองเธอ แล้วพูดย้ำทันใด: "ตอนนั้น"
มีความหมายแฝง
"..." หน้าจงซีหรานร้อนวาบ
พูดแบบนี้ เหมือนตอนนี้เขารักเธองั้นแหละ
เธอใช้ศอกกระแทกฉีซือเหนียน "อย่าหาเรื่องสิ"
ฉีซือเหนียนหัวเราะเบา ๆ แล้วเอนตัวมาพิงไหล่เธอเบา ๆ
เขาพูด: "ซีซี ต่อไปนี้ฉันจะดูแลเธอเอง"
เหมือนคำสัญญา
หัวใจจงซีหรานเต้นพลาดจังหวะ แล้วตอบรับเบา ๆ ว่า อืม
เหมือนความเหนื่อยล้าที่สะสมจากการกลับตระกูลจงพลันสลายหายไปในชั่วขณะ
คืนนั้น จงซีหรานนอนหลับสนิท
ตื่นขึ้นมา ข้างกายก็ว่างเปล่าแล้ว
จงซีหรานได้รับข้อความวีแชทจากจงกว่างไฉ: "ซีซี เงินที่เธอหามาได้ด้วยความเหนื่อยยาก ก็เก็บไว้ใช้เองเถอะ มีสือเหนียน พ่อทางนี้ยังไหว"
ในข้อความ ตัวเลขบัญชีธนาคารเพิ่มขึ้นเป็นก้อนหนึ่ง เท่ากับเงินที่เธอเคยให้จงกว่างไฉ
เธอขยับริมฝีปาก อยู่ดี ๆ ก็ไม่รู้จะตอบอะไร
ในบางเวลา จงกว่างไฉก็ยังรักเธออยู่
เธอน่าจะดีใจ แต่กลับมีความเศร้าที่หนักหน่วงขึ้นมาอีกชั้นในใจ
·
ต้นเดือนธันวาคม เป็นวันเกิดคุณยายฉี
บังเอิญตรงกับวันหยุดสุดสัปดาห์ จงซีหรานกับฉีซือเหนียนกินข้าวเช้าเสร็จก็รีบไปบ้านใหญ่
ระหว่างทาง เหยียนอี้เข่อส่งข่าวซุบซิบมาให้เธอ
"คนอื่นแอบถ่ายมาส่งฉัน! นี่เมียของน้องชายเธอใช่ป่ะ? สุดยอด! กล้าจีบหนุ่มๆ ด้วย[รูป.jpg]"