จงซีหรานกัดริมฝีปาก ริมฝีปากเย็นเฉียบของเขาแนบจากดั้งจมูกของเธอไล่ลงมาเรื่อย ๆ ราวกับจะจูบเธอในวินาทีถัดไป
เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมยาวของฉีซือเหนียนอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม
ดวงตาของเขาดำสนิท หางตาที่โค้งรับมักจะเชิดขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ปกติแล้วมักทำให้คนรู้สึกเฉยชา แต่ตอนนี้กลับทำให้คนรู้สึกทุ่มเทสุดหัวใจ
เธอตกใจกับความคิดในใจตัวเอง——เธอคิดว่าฉีซือเหนียนทุ่มเทสุดหัวใจได้ยังไงกัน
ริมฝีปากของฉีซือเหนียนไล้ผ่านปลายจมูกของเธอ กำลังจะเลื่อนลงมา ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูของป้าแม่บ้านดังมาจากด้านนอก
"มากินข้าวได้แล้ว"
"..."
ป้าแม่บ้านรู้กาลเทศะ จะไม่ผลักประตูเข้ามา แต่ทั้งคู่ก็ยังรีบแยกออกจากกันราวกับถูกไฟดูด
ฉีซือเหนียนสีหน้านิ่งเฉย ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ลุกขึ้นเดินออกไปด้านนอก
จงซีหรานใช้มือพัดให้ใบหน้าเย็นลงหลายสิบวินาที ก่อนจะเดินออกไป
ทั้งคู่กลับมาที่โต๊ะอาหาร บรรยากาศหวานฉ่ำในห้องเมื่อครู่ยังไม่จางหายไปโดยสิ้นเชิง
ฉีซือเหนียนที่อยู่ข้างกาย ทุกการเคลื่อนไหวราวกับถูกขยายใหญ่ ทำให้เธอตื่นเต้นประหม่า
เพื่อกลบเกลื่อน เธอเริ่มแสดงบทบาทภรรยาที่ดีตามความเคยชิน ตักซี่โครงตุ๋นถั่วฝักยาวให้ฉีซือเหนียนหนึ่งช้อน
คุณยายฉีเห็น ก็คิดจะบอกว่าฉีซือเหนียนไม่กินถั่วฝักยาว แต่วินาทีถัดมาเธอก็เห็นฉีซือเหนียนกลืนถั่วฝักยาวในจานลงไปโดยไม่กะพริบตา เธอจึงต้องกลั้นคำพูดนั้นไว้ในคอ
ครู่หนึ่ง เธอก็อดยิ้มไม่ได้: "ซือเหนียนหลังจากแต่งงานแล้วเลี้ยงง่ายขึ้นมากจริง ๆ เมื่อก่อนกินถั่วฝักยาวแทบเหมือนจะเอาชีวิตเขา"