ลมหายใจอุ่นชื้นแผดเข้าใส่ใบหู
เขาหึงหรือเปล่านะ?
หรือว่าแค่รู้สึกเสียหน้า
เธออยากร้องถามเขา แต่ความคิดนั้นแค่แล่นผ่านสมองเพียงชั่วครู่ ยังไม่ทันได้ถามออกไป ก็ถูกเขางับใบหูเบา ๆ เสียก่อน
"ตอบตกลงมา"
น้ำเสียงออกคำสั่ง
เธอถูกอารมณ์พาไปจนไร้สติแล้ว
มือเกาะบ่าเขา จมดิ่งอยู่ในกลิ่นไม้จันทน์ที่อบอวลบนกายเขา พยักหน้ารับคำตอบ "อื้อ" เสียงเบา
แสงโคมไฟตั้งพื้นสลัว ๆ ทอดลงบนตัวพวกเขา
จงซีหรานไม่กล้ามองหน้าเขา พอหลุบตาลง ก็เผลอไปเห็นรอยสักกุหลาบขาวบนต้นขาของเขาโดยไม่ตั้งใจ แสงสลัว ๆ ทาบทับลงไป ราวกับถูกชะโลมด้วยน้ำผึ้ง
เธอมองชุดกุหลาบขาวของตัวเองที่ถูกถอดลงมาครึ่งหนึ่ง จู่ ๆ ก็มีความคิดอันแทบไม่กล้าเชื่อแล่นผ่านสมอง การเคลื่อนไหวของเธอหยุดกะทันหัน
ฉีซือเหนียนมือประคองไว้ที่กลางหลังบริเวณสะบักของเธอ เอ่ยถาม "เป็นอะไรไป?"
เสียงของเขายังชัดเจนว่ายังเต็มไปด้วยตัณหา
จงซีหรานไม่ชอบคิดมาก
แต่ความทรงจำเก่า ๆ ไหลบ่าขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ — ทำไมตอนแรก ๆ เขาถึงไม่ยอมมองหน้าเธอนานขนาดนั้น ทำไมต้องให้เธอใส่ชุดขาวตัวนี้...
ฉีซือเหนียนมองตามสายตาเธอ เห็นรอยสักบนต้นขาตัวเอง
เขาหรี่ตามอง มือเอื้อมไปรองคางเธอไว้เบา ๆ ให้เธอเงยหน้ามองเขา
"ไม่พอใจเหรอ?"
ในใจเขาจู่ ๆ ก็เกิดความคาดหวังกับคำตอบของเธอขึ้นมา
เขายอมรับว่า การได้เห็นเธอหึงเขา ทำให้ในใจเขามีความรู้สึกพึงพอใจเป็นพิเศษ
เสียงจงซีหรานราบเรียบ "คุณเคยคิดให้ฉันเป็นตัวแทนเธอไหม?"
"อะไรนะ?" น้ำเสียงฉีซือเหนียนเหมือนทั้งแปลกใจทั้งขบขัน
"ทำไมต้องเป็นกุหลาบขาว?" เสียงเธอมีความสุขุมที่ตั้งใจฝืน "ทำไมคุณต้องให้ฉันใส่ชุดกุหลาบขาวตัวนี้กับคุณ?"
ไม่คิดเลยว่าเธอจะถามแบบนี้ ฉีซือเหนียนหัวเราะออกมา — เห็นได้ชัดว่าเป็นหัวเราะที่โกรธจนขำ
"จงซีหราน—" นานแล้วที่เขาไม่ได้เรียกเธอพร้อมนามสกุลแบบนี้ "เธอมีใจมั้ยเนี่ย?"
"ลองดูดี ๆ สิ กุหลาบขาวบนชุดเป็นพันธุ์อะไร?"
จงซีหรานมีเค้างง ๆ ก้มลงมองดอกกุหลาบขาวดอกใหญ่ที่สุดที่ชายกระโปรง กลีบที่ม้วนขอบมีสีเขียวอ่อน ๆ จางมาก ถ้าไม่มองดี ๆ จะไม่เห็นเลย
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง "แสงจันทร์?"
ตอนนั้นเธอดูเหมือนยังเรียนมัธยมปลายอยู่