จงซีหรานไม่เข้าใจว่าทำไมเมื่อคืนฉีซือเหนียนถึงได้ทั้งอ่อนโยนและเร่งร้อนขึ้นมาอย่างกะทันหัน
แต่ก็ต้องยอมรับว่า เขาช่วยคลายความวิตกกังวลของเธอลงได้จริงๆ
เธอถูกเขาทำให้ตั้งรับไม่ติด พอจบลงก็ไม่มีแรงจะคิดอะไรต่อ มึนๆ งงๆ ก็หลับไปเลย
พอตื่นมา สิ่งแรกที่ทำคือไปดูมือถือ รายได้วันแรกเข้าฉายออกมาแล้ว: สามสิบล้าน
อยู่ในเกณฑ์มาตรฐาน ดูท่าเงินทุนคงจะคืนได้แน่ จงซีหรานถอนหายใจโล่งอก
ฉีซือเหนียนตื่นขึ้นมาพร้อมๆ กันตอนนั้น
เขาสวมแว่นตาลุกขึ้น หยิบโทรศัพท์มากวาดสายตามองคร่าวๆ แล้วพูดว่า "รายได้ก็ถือว่าใช้ได้ ใจชื้นขึ้นหรือยัง?"
จงซีหรานพยักหน้า
ฉีซือเหนียนก้มมองเห็นรอยแดงที่คอเธอ จึงยื่นมือขึ้นมาดึงปกเสื้อนอนของเธอให้ขึ้นไปปิดไว้
จงซีหรานเม้มริมฝีปาก ถึงได้นึกขึ้นได้จะถามเขา: "เมื่อคืนคุณ... เป็นอะไรไป?"
ฉีซือเหนียนมองเธอ
"เหมือนจะ... หุนหันไปหน่อย" จงซีหรานเลือกใช้คำพูด "แค่ต้องการช่วยคลายความกังวลของฉันหรือเปล่า?"
เธอสัมผัสได้
ลูกกระเดือกของฉีซือเหนียนขยับเล็กน้อย แล้วพูดว่า "ไม่ใช่ ฉันก็อยากทำ"
น้ำเสียงเขาตอนพูดมันแหบพร่าเล็กน้อย
เหมือนยังจมอยู่ในอารมณ์ตัณหาคืนนั้น
"อ้อ" จงซีหรานมือเผลอกำผ้าห่มแน่น ใบหน้าแดงก่ำพูดอย่างจนมุม "ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว งั้นฉันดูคอมเมนต์ต่อนะ"
จงซีหรานนอนมุดอยู่บ้านเล่นคอมเมนต์อยู่สองวันเต็มๆ ไม่แม้แต่จะลงจากเตียง แทบจะหาคอมเมนต์ติเตียนเจอไม่เจอเลย
และแนวโน้มรายได้ก็พิสูจน์คุณภาพของหนังได้เป็นอย่างดี
วันที่สองลดลงเล็กน้อยเหลือยี่สิบเจ็ดล้าน แต่วันที่สามกลับพุ่งขึ้นมาอีกเป็นสามสิบเก้าล้าน จำนวนผู้ชมที่เข้าฉายก็เพิ่มขึ้น
ตอนนั้นเอง นักวิจารณ์หนังปากร้ายชื่อเสี่ยวฉีก็โพสต์รีวิวออกมาอย่างกะทันหัน
เขาเป็นคนปากร้ายที่ขึ้นชื่อในวงการ ให้คะแนนมักจะต่ำกว่านักวิจารณ์ทั่วไป 1 ถึง 2 ดาว ดูหนังเรื่อง "แอบรักเธอ" ของเมิ่งเนี่ยนเนี่ยนจบแล้วก็ด่าหน้าขนตาไม่เหลือ ให้ไปแค่ 2 ดาว